Claire gaat voor de Michelinster

September 2006. We moesten ons nog de basiskennis nog aanleren: simpele rijst-vlees-groentegerechten sierden dagelijks onze borden. Dat we er toen in slaagden zelfs patatten te laten aanbranden, vergeten we maar even.
Tijdens de winter waagde ik me al eens aan een zelfuitgevonden (en niet altijd even heerlijk, mind you, maar oefening baart kunst!) combinatie of een yummie soep, maar tegenwoordig tart mijn obsessie elke verbeelding.

Sinds ik enkele duidelijke en originele receptensites (en daar hoort die van Piet Huysentruyt dus niet bij) ontdekt heb, ziet ons hele appartementje af van mijn cooking frenzy. (Afzien in de zin van: zullen ze 10kg bijkomen als ze niet stoppen met al mijn rijstpap op te eten.)
Ik hak, mix, roer en grill erop los en het verraderlijke gasvuur heeft geen geheimen meer voor mij, behalve dat een nasty steekvlam nog geregeld één van mijn vingers buiten strijd houdt.
Het receptenboekje dat ik vorig jaar van Karine en Marie cadeau kreeg wordt op tijd en stond aangevuld (en daarvoor heb ik zelfs mijn tekenstijl upgegrade van stick-men naar 5e leerjaarstijl!) maar helaas kan ik mijn internationale mede-Erasmussers nog steeds niet motiveren hun eigen (en ongetwijfeld exotische) kooksels met mij te delen.

Vorige week besloot ik zelfs op de fiets (en dat verhaal volgt nog) naar een wijk te rijden waar ik winkeltjes van "vremden" gezien had wiens ingrediënten ik zekerst ergens kon inmixen. Dit leverde mij dus een keukenkastje op gevuld met gemalen kokos, sataysaus, een chinese saus die eerlijk gezegd meer lijkt op motorolie dan op wat anders (maar we zijn openminded!!), heerlijke geurende currykruiden van bij de Indiërs, wontonvelletjes, rijstpapier en adobo (kruidenmix) voor Eddies BBQ.

En ja, ik ben ook benieuwd!!

Kleine mijmering

Gezeten op een bankje naast mijn Panchito en een drietal Spaanse oudjes kijk ik naar de toeristen, die dezelfde foto maken als wij 8 maand geleden. Wat zeg ik, nog steeds maak ik die foto, want dit jaar is na een twijfelachtige start een 10 maanden lange citytrip geworden, zo besef ik nu, gezeten op mijn bankje op de Plaza de Virgen.
Hoe zo'n vrije dag met 28° and counting je volledig oplaadt, en je die dag kan doorbrengen onder een sinaasappel- of palmboom naar keuze, onder een overblijfsel van de Moorse bezetting, naast een eeuwenoude basiliek omgeven door agressief pikkende duiven.
Niet dat er in Gent zo'n gebouwen, geschiedenis en tegenwoordig zelfs weer niet zijn, maar onder het standbeeld van Van Artevelde kan ik nog gaan zitten als ik mijn kleinkinderen er mij in een rolstoel heen moeten duwen!
Misschien denk ik dan terug aan die dag waarop ik, gezeten naast mijn liefje, op een bankje in Valencia zat.

Foto: The revenge of the pigeon

The T-word

Zo weinig nieuws van het thuisfront? Zo alle vijf maanden een mailtje kan geen kwaad hoor.
Maarja, ik heb waarschijnlijk thesisstress tegen mij werken..hoe staat het daarmee?
Ik heb een nieuw onderwerp en promotor: jawel, het wordt prof Raeymaekers! Niet meteen de gemakkelijkste heb ik me laten vertellen maar 't schijnt toch een goeie te zijn... Tips anyone? :o)

Sjpellink

Iets waaraan ik terug ga moeten wennen, eens terug in Bélgica, is onze geliefde en wispelturige Nederlandsche Spellink.
Hoe snel ben ik het gemak niet gewoon geraakt van altijd alles te schrijven zoals je het hoort: communicatie met 1 m, illustratie met 1 l, en op tijd en stond een krullewietje op de n.
Ik weet nu al dat ik in 2007 niet zal moeten meedoen aan het Groot Dictee wil ik me niet bezondigen aan de grofste en flagrantste spellingsfouten sinds 29 oktober 1984.
Een spellingscontroleur à la Jonas Truwant zal het worden, als prima investering voor mijn thesis.

[Gelukkige verjaardag trouwens!!]

Zopas twijfelde ik hier nog of "frequentie" met een c of een q geschreven wordt! (naar het Spaanse frecuencia)
Alleen die accenten, die zal ik niet missen, oh nee.

Don't push me cause I'm close to the edge...

Vale. Een korte update op aanvraag van la mama.
Geen grote literatuur of wereldschokkende verhalen, wel leuke uren en dagen tijdens een 5daags weekend.

Spontaan fietstochtje met Kate en Alison langs de kust (over riviermondingen vol ratten en stukken autosnelweg- de Spaanse kustlijn is dan ook ietske groter dan de Belgische, ocharm).
Volgend gesprek vindt plaats:
Duif: "Rooo! Rooo!"
Claire: "Rooo! Roo!"
Alison: "Haha, I didn't know there were owls on the beach, in the broad daylight?!"
Claire: "Ummm I think that's a pigeon..."

--> Het ene moment fietst ge op de dijk, het volgende komt ge dit tegen. And oh, how I adore my bike!! (Ernesto voor de vrienden)



-John op zijn queeste naar "what will you miss about Valencia" (een videocompilatie van Valencia 2006-'07 is daar in de maak): "What will you miss about Valencia?" (jah, die hadden jullie niet verwacht hé!)

Zowat iedereen vergeet bij het antwoorden daarop de overheerlijke Serranoham-kaas-tomaatbroodjes van de bodega op de hoek, ook al staat Dan hier zowat elke dag met een halve meter van dat lekkers aan onze deur. Om deze onrechtvaardigheid recht te zetten hier een foto (met superguay zilveren kevertje!) van la Selecta (of "el jamón y queso" in het Erasmusjargon)


En waar zouden ze die Serranoham anders halen dan....van bij de Serranotorens?? He? He?

Ik op mijn Ernesto voor de Serranotorens dus.







Patatas bravas in 't stad. En zeg nu niet dat we ons niet aanpassen hé.




Mijn lovely ethic Australian (or so he likes to be called) heeft mysterieuzerwijs een oogontsteking opgedaan (beter dan een SOA, ahja).
Dubieuze types spreken hem aan in de hoop op een tripje of twee en onze badkamer wordt gegijzeld door een arsenaal aan oogdrupkes. Omdat onze vampiro van dienst momenteel niet tegen het zonlicht kan, doen Kates gigantische zonnebrillen hun formaat alle eer aan.
En wie zijn wij om dan tijdens het ontbijt niet te doen alsof we -Kate Moss en Pete Doherty achterna (maar dan zonder de snuffies)- onszelf übercool vinden (wat we stiekem ook doen,heh). We hebben er een geheim teken bij verzonnen en al! Te lo digo, die kerel brengt het beste in mij naar boven.

En ook nog (maar zonder beeldmateriaal): 1meipicnic in het park, 29aprilBBQ met veel undercooked saucissen op Ryans dak, geniale stand-up comedy, veel te veel films met pinguïns, howja en ik zou het bijna vergeten: op de Spaanse nationale TV verschijnen, jawohl!
Alison, Kate en ik lagen ons met onszelve te moeien toen plots een cameraploeg in ons midden verscheen, om op Alison te gaan zitten (die haar bikinitopje losgemaakt had tegen witte streepjes en dus de grootste moeite had met het voorkomen van een zoveelste Nipplegate) en met Kates fiets rond te crossen.

As seen on TV hé mannen.

Claire krijgt bezoek: deel 9;

Frank Van Steenkiste! Ofterwel: buren op visite, deel 2.
En een fijn weekendje it was. Op de anderhalve dag dat hij in het zonnige Valencia verbleef heeft hij zowat alle dingen gezien die de moeite waard zijn én een kotfeestje (dat uitliep richting America's Cup Port) en flamenco times 100 in de Turia meegemaakt. En tapas! Veel tapas.
Doordat ik na een bezoekje aan de Ciudad de Las Artes y Ciencias mijn sleutels bleek vergeten te zijn, en we daardoor Eddie van zijn rugbytraining in de andere kant van de stad moesten halen heeft mijn lief buurtje ei zo na zijn vliegtuig gemist, de check-in balie was al gesloten enal! Ja na de twintigste vliegreis wordt ge zo wel wat lakser...







Vrijdagnamiddag (en -nacht) ons gewenteld in de sfeer van miljoenenjachten en nouveaux riches met zeilboten in de haven van de America's Cup, die in volle gang is sinds de paasvakantie. Op een teakhouten terras en met zicht op de haven vaneen koffietje van enkele luttele (4!) eurootjes genipt en daarna het strand afgeschuimd en pootjegebaad...
Eddie had ook twee vrienden over de vloer, enfin één uit Australië, die met zijn Nederlandse verloofde Sanne in Barcelona woont. Een gezellige drukte in ons appartementje dus, en de eerste zalige ochtenden op ons zonovergoten balkonnetje (tot 13u) zijn een feit! Met een paar aardbeien en watermeloenen van de markt is dat wel zo relaxed hé.
Eén ding voor alle vorige bezoekers: het is echt véél plezanter als ge met een fiets de stad kunt doorkruisen! Maar aangezien ik mijn blauwe hengst nog maar sinds begin april in mijn bezit heb is Frank de eerste en waarschijnlijk enige bezoeker die de geneugten van door de Turia pedalleren -en stoppen voor een radslagje of twee- heeft gekend. Alas!


(tenzij iemand nog wil afkomen? altijd welkom hé mensen!)

Snoovie!!

Voor jullie misschien oud nieuws, maar eindelijk is ie er dan: de redelijk magistrale Snoovie (snow+movie, ha! haha!) die Jelle inééngestoken heeft op basis van de filmpjes uit Vallnord. Ahhh, the memories!!

De spannende uren van Claire in Zaventem

For those wondering: ik heb inderdaad het lot ietsje teveel getart met mijn smart remarks à la "vrijdag de 13e neem ik mijn vliegtuig, ooh!" en ook wel "ik heb gelijk nog nooit vertraging gehad met de vlieger...". Nu, maaltijdcheques hebben niet onmiddelijk te maken met de wet van Murphy maar goed, ik zat er toch maar tussen.
De hele dag mocht geen vliegtuig landen of opstijgen uit Zaventem, dus zaten ik en duizenden andere mensen -waaronder Olivier Rochus en de immer sympathieke Helmut Lotti- als gijzelaars in de luchthaven. Moesten ze dat nu direct zeggen, maar 't is eerst een goeie 5uur van "jamaar, binnen een uur vertrekken we écht!!" 'k Heb heel de luchthavenkiosk aan roddelboekskes gelezen denk ik.
En intussen de zon buiten maar records breken.

Intussen zijn ze dan wel nog ne micro onder mijn neus komen steken (ongetwijfeld onwille van mijn onweerstaanbare uitstraling) waardoor ik alle uren te horen was op het Radio 1-nieuws, met de nodige telefoontjes van oma's en verwanten als gevolg.
Uiteindelijk werd mijn vlucht dan gecancelled, kon ik mijn bagage weer gaan oppikken en thuis genieten van een extra dagje in de zon (en de buren de stuipen op het lijf jagen met mijn spookverschijning).
Een Russisch manspersoon stond intussen aan de arrivals vergeefs te wachten op zijn kompaan (met zo'n cool kartonnen naambordje) en voor die mens was er natuurlijk niets aan de hand, hij zag immers constant mensen buitenkomen met hun bagage (wij oa, om er dus weer mee naar huis te sporen). In het Frans en Engels proberen uitleggen en met -al zeg ik het zelf- sprekende mimebewegingen dat er sinds 6u 's ochtends geen vliegtuig meer geland was, maar niets aan te doen: "oonlie roeshiesh!!!" Die mens staat daar verzeker nog.

Enfin, voor mij dus niet zo erg, wél voor de mensen in Zaventem die vandaag op een begrafenis aanwezig moesten zijn...en dat allemaal voor een paar maaltijdcheques.

Voor ik het vergeet

vanaf morgen ben ik beschikbaar voor signeer- en fotosessies in Zwijnaarde, Gent, en dit tot vrijdag de 13de. Gelieve uw zwarte katten en dergelijke thuis te laten.

Ook oproep: partner gevraagd om twee dagen per week te gaan zwemmen (GUSB). Mag ook elke keer andere partner zijn (polygaam, jawel). Voor afspraak bel 0473 79 44 95. En vergeet uw zwemvliezen niet.

Claire en de groenten

Ohoo...advocado is lekker joeng! En zeggen dat ik vroeger altijd zat te gruwelen als mama haar halve advocado met peper zat op te lepelen... Maar courgetten, mama...dat zal nóóit lukken!

Ipod

Neenee, uw Ipod hebt ge niet nodig in Valencia city! Vanochtend...(ok,ok, vanmiddag) gezwind naar de Mercado Central getrokken om een versie portie advocado's, aardbeitjes, aubergines, rozijnen enzomeer (voor onze "summer's coming" detox, u weet wel) Het geroezemoes op zo'n markt krijgt me telkens weer in een opperbeste stemming, vooral als de verrimpelde marktkramer na elke zin "cariño" zegt en er mij 100 gram gratis rozijntjes bijgeeft! ('t zullen dan wel overpriced rozijnen geweest zijn, denkt de pessimist in mij, maar alla, ge hebt toch 't gevoel dat ge zakes gedaan hebt hé)
Verbazingwekkend ook hoe goedkoop alles daar is in vergelijking met de supermarkt hierachter! Behalve walnoten. Amai mijn portemonneetje.

Maar, de Ipod dus! Na de marktgeluiden werden mij gehoorbeentjes beroerd door een bende kleurrijke Spanjaarden die op het terras van Café Lisboa (all time favourite in't centrum) flamencodeuntjes ten beste aan 't geven waren. Aan een ander tafeltje begint dan een kerel met John Lennonbrilletjes met zijn patatas bravasvorkje het ritme mee te tikken, en een koppel staat op en begint zowaar flamenco te dansen! Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar ik vind dat dus ontzettend plezant.
"Zomer!" roept mijn lichaam. Muziek! Zuiderse sfeer! Ik die aan mijn thee slurp en cashewnoten van de markt eet!

Wie dan zijn Ipod bovenhaalt is zot. Zot zeg ik u! (ook al staat daarop de nieuwe CD van Absynthe Minded die fantastisch is en waarvoor mijn eeuwige dank aan Dieter en Nani!)

Correctie: die man heeft natuurlijk maar één John Lennonbrilletje op! Haha, imagine. (Imagine! get it? Oh how I am funny)

Hallo micro?

Als ik nu nekeer nie rap ne mail van iemand ga krijgen vertel ik ook niets meer ze! grom zeg.

Nit de Crèma

Dit is de falla die wegisteren, op de Nit de Crèma, zagen verbranden . Het is een alegorie op de Franse Revolutie, en rond het centrale paard stonden een tiental kleinere "ninots" zoals dit BBQtafereeltje en voyeurs met erecties zoals jullie op mijn fotospace kunnen bewonderen. Onvoorstelbaar hoe sommige van die fallas serieuze sexuele connotaties hebben! Deze falla hadden we zien opbouwen een paar dagen geleden en met zijn 15 meter dachten we dat de verbranding wel een schoon schouwspel zou zijn. Allemaal handgeschilderd en met wat een oog voor detail! Echt prachtig.
We hadden ons ruim op voorhand opgesteld want ook al zijn er over de hele stad verspreid meer dan 200 fallas, het is wel het hoogtepunt van 5 dagen feesten en ge kunt er dus letterlijk over de koppen lopen. Naast mij stond bijvoorbeeld een Vlaams koppel uit Antwerpen die speciaal voor de fallas naar Valencia gekomen waren.

Na wat vertraging (de brandweer moest het publiek constant van plaats doen veranderen omdat de wind draaide en aangezien de mensen op zo'n 5 meter van de falla staan zou dat anders nog eens gevaarlijk kunnen worden) mocht de plaatselijke fallera eindelijk de lont aansteken op zowat 1 meter van ons poezelig neusje!


Na een ferm vuurwerk schiet da spel dan in brand en moet het door stoere brandweermannen in toom gehouden worden:


De mensen die in die witte huizen wonen gaan ook hun ruiten mogen kuisen hebben. Ik vraag me ook af of dat in België toegelaten zou worden, zo'n bonfires in't midden van een kruispunt, op 5 meter van het publiek en misschien 10 meter van de huizen! Het werd dan ook geweldig heet, we hebben ons letterlijk tegen de muren moeten persen van de hitte, echt indrukwekkend. John heeft enkele prachtige foto's van de brandende falla, die post ik binnenkort dan eens!

Nog wat sfeerbeeldjes: hier, hier en hier.

Guide to the Valencia Fallas

8.00/ Je ligt met wat chance reeds twee uur te recupereren van een nachtje uit. Een vrolijke fanfare annex stoet besluit dat het wel grappig zou zijn om de buurt wakker te maken met cimbalen en
getrompetter.(dit gebeurt in elke wijk en heet "despertà") De neiging om theepotten, lege flessen drank en bureaulampen hun richting uit te keilen bekruipt je, maar helaas, je lede lijf kan het nog niet aan.

14.00/ Weer met wat chance ben je uit bed geraakt en trek je naar de "mascletà" op Plaza de
Ayuntamiento. Je vertrekt al om 13u want zowat heel Spanje komt naar de señores pirotecnicos kijken. Als de metro afgesloten blijkt wegens zo vol als een ei waarin een siamees kuiken broedt, ga je te voet en raak je mits wat ellebogenwerk toch dichtbij de centrale falla.

Klokslag 14u wordt je,samen met ikweetniehoeveel anderen getrakteerd op een geknal van jewelste, vuurwerk dat vooral gericht is op het aanrichten van blijvende gehoorschade.

Na een kleine 3 minuten beginnen uw trommelvliezen al te trommelen dat het een lieve lust is. Een gigantische rookwolk verduistert de zon en wat overblijft is een slagveld, na de slag.

De rest van de dag passeer je met het bewonderen van de meer dan 200 fallas,het eten van churros en buñuelos,zich vergapen aan stoeten en schattig opgekleden kinnekes,en het lopen over koppen.

Tegen 19u zoek je je bed op wegens acuut slaapgebrek. Daar spendeer je de tijd tot het beginnen van de pre-drinks.

22.00/ Voorverwarmen op het kot van mensen uit alle uithoeken van de wereld. Nu is het ideale moment op je talenkennis uit te breiden en te "netwurken" (iets waar ondertekende nog moet
aan werken, het networken that is).

00.00/ Tijd om je met je compagnie naar een vooraf uitgekozen stekje te begeven vanwaar je de "castillo" (vuurwerk) zal bewonderen. Blijf plakken op één van de straatfeestjes die zich rond elke falla
ontspinnen. Smijt petardos in riolen, naar elkaars voeten en in bomen. Verbrand je linkerduim en beklaag je dat je toch die flamazine niet meegenomen hebt!
Probeer je tegen 00.30 langzamerhand los te trekken uit de innige omhelzing van de wildvreemde Zweed/Hongaar/Canadees en zet je tocht voort (probeer je over het verlies van je fles gin te zetten).

01.00/ Trotseer kranige Spaanse oudjes en stick to your spot. Gooi desnoods wat bommetjes in het publiek. Geniet van de 20minuten durende castillo en vergeet vooral de mooie stukjes te filmen voor het thuispubliek. (:s)

01.30/ Verlies elkaar een 5tal keer en laveer vervolgens van het ene naar het andere straatfeestje, alwaar de geur van warme chorizo en lauwe wodka-cola overheerst. Giechel om de very gay gogodancer diede organisatie van Av. Aragon ingehuurd heeft. Kijk naar het vuurwerk die nog de hele nacht op elke hoek van de straat de hemel verlicht en schrik om de 2 seconden op van een bom die op 2 meter van je nieuwe linkerschoen ontploft. Dans op de hele foute Spaanse pop- en dancemuziek en maak geestige foto's.
Zwaai ook naar de zure mevrouw die het gebeuren vanachter haar kanten gordijntje staat te begluren.

04.00/ Zing Spaanse drinkliedjes ("alcool, alcool(enz), hemos venido enborachados, el resultado nos da igual!") met een meute onbekenden en begeef je naar het dak van je bij vuurkeur 14verdiepen hoge gebouw, omdat de straatfeestjes er brui aan gegeven hebben. Probeer je flessen niet van het dak te laten vallen terwijl je bommetjes naar mensen in de straat mikt en zing met gitaar begeleide liedjes!
06.00/ Zoek je bed op zonder Siggi wakker te maken. Dit is de grootste uitdaging van de avond! Kuis eerst de wijn op die één of andere Marokkaan in je living heeft uitgestort. Je hebt nu ongeveer 2 uur voor die zotten van een falleras je weer uit je bed trompetteren. Slaapwel!

En dit maal 5.

Mijn nieuwe zomerschoentses!
En hier één van mijn favoriete fallas:

Fallatio

Bwahahaha!! Hebt g'em? OK, 1 lettertje klopt niet, maar kom zeg! En nu dat mijn comments werken moogt ge allemaal eens raden welke fijne dienst/product dit kraam aanbiedt. (mama, niets verklappen hé, hoeveel keer per dag kijkt gij eigenlijk op mijn blog zeg,haha! :/)

The Gang in Valencia

februari 2006
Om dat toch niet te vergeten hé! Ik heb by the way enkel crap foto's van toen jullie hier waren, gasten! Vergeet dat CD'tje toch niet, hé? *houdt hoofd schuin à la Puss In Boots*

Comments

'k Heb op een paar knopjes gedrukt en als het goed is zou iedereen nu commentaar moeten kunnen geven op mijn schrijfsels (zonder daarvoor een bezillion formulieren te moeten invullen). Leef u uit maar wees mild!

Heb ook de foto's van ons weekendje Barca online gezet (op de fotospace-rechts klikken), het verslag volgt nog!! Momenteel is Valencia zich aan het voorbereiden op een week geknal en gefeest, er beginnen overal zulke dinges in het straatbeeld te verschijnen:
(Fallas dus, en ze gaan die de 19e verbranden hé!!)
Er zouden dus nog toffe momenten moeten volgen! (maar we houden de Flamazine bij de hand)

Nada de Nemo

Ons plan voor gisterenavond: Finding Nemo huren! Ik kan de kans om die te bekijken met een Australiër die hele scènes vanbuiten kent toch niet laten liggen hé.
Reeds in mijn vuistje lachend bij de herinneringen aan EsKaPé en het Knuffel Liberation Front (eh Dieter) en Jonas' alter ego Sandy Plankton trok ik naar de videowinkel (waar dus geen video te bespeuren valt, maar DVDwinkel bekt zo lekker niet)
Echter, na een half uur de rekken afspeuren (met mijn arendsoog) had ik "Buscando a Nemo" nóg niet gevonden! Een kleine rondvraag bij het personeel leerde me dat Finding Nemo niet verhuurd wordt in die videotheek! Ik dacht nog even met spraakverwarring te maken te hebben,misschien waren ze allemaal verhuurd? Maar nee, "nada de Nemo", aléjoeng! Assepoester 3 hebben ze, maar Nemo niet??
Dan maar met Cars huiswaarts getrokken, maar het was toch hetzelfde niet...

Morgen om 7u vertrekt onze bus naar Barcelona, waar we van Alegria (Cirque du Soleil) gaan genieten, jochei! Iedereen die een kaartje wil reagere subito presto. Ah, ik wil wel eens een kaartje uit Gent eigenlijk! Op het bekende adres hé (Av. de Aragon 38-4, 46021 Valencia, España)

Leuke Spaanse uitdrukking van vandaag: "ni fu ni fa" ,wat zoveel betekent als vlees noch vis (denk ik).

Springbreak!

Qué tal con ons weekje bergop/bergaf, vraagt men mij reeds enkele dagen. Welnu, 't is maar dat het niet in een blogpost ocheere te beschrijven valt, maar plezant! 8 jaar geleden maar die Blaarmeersen skikampen sure payed off! Ziehier mijn geweldige 10cm hoge jump:

En de iets spectaculairder John:

Laat mij beginnen met te zeggen dat we echt wel
waar voor ons geld gekregen hebben: organisation impecable, eten te over (onbijtbuffet:churros! lunch op de piste: 3 gangenmenu! avondeten in hotel: 3gangenmenu!), busservice, zwembad in het hotel enzomeer enzoverder. Vooral die sauna en dan de duik in het bewuste zwembad woensdag mocht er meer dan wezen, pijnlijke spieren wat relaxen. Ook kunnen Eddie en ik ons smal 1persoonbeddeke niet meer gewoon worden na 6 dagen in een kingsize paradijs van wit katoen en eindeloze fris- en zachtheid.


Natuurlijk zijn het de kleine dingetjes die het hem doen, maar toch even enkele grote lijnen die het vertellen waard zijn:
- het Blufincident, te ingewikkeld om uit te leggen maar waarbij Jelle en John op onze kamer inbraken, vervolgens uit het raam sprongen om te ontsnappen aan kastijding door Eddies natte handdoek, en net op het moment dat ik al hunn booze ging gaan stelen op hun kamer doodleuk uit de lift kwamen (verward dat ik was! evrwrad!) Als u dit niet begrijpt, wees gerust dat is volkomen normaal.

-mogen we ook het piratenspektakel niet vergeten! Zoals vooraf afgeproken hadden we allemaal ons piratentenuetje mee, (met dank aan de chinees) met als resultaat een amalgaam van schrik- en lachwekkende kapitein Haaks, Yohows and a bottle of Rums en meer van dat fraais (zie foto's).
Eddie en ik verwachtten eigenlijk onceremonieel uit het -toch redelijk deftige- restaurant gesjot te worden, maar integendeel kregen we een staande ovatie en begon een anonieme Fransman ons zelfs te filmen! ( nog net geen handtekeningen moeten uitdelen) Aangezien het onze laatste avond was waagden we ons aan een spelletje Ring Of Fire, wat erop neerkomt dat men spelletjes speelt waarbij nogal wat drank komt kijken. Zo mochten we onder meer Jelles Flashdance-achtige striptease bewonderen, die nogal redelijk hilarisch was eigenlijk.

The volgende (en laatste dag) stond deel 2 van "Andorra: The Bet" op het programma. Jelle was namelijk door John uitgedaagd in bikini naar beneden te skiën, waarop we uit sympathie dan allemaal onze bovenkleding maar afnamen en blote bastsgewijs naar beneden sjeesden, onderweg enkele geshockeerde mammies en geamuseerde pappies voorbijstekend. Héél verfrissende ervaring moet ik zeggen! Eens beneden was het rap-rap om op de bus huiswaarts te springen (en ook een beetje om aan eventuele vervolgingen wegens onzedelijk gedrag te ontsnappen). Gelukkig zijn er de foto's en filmpjes om ons aan deze uitspatting te herinneren! (ik ben dedie met de groene jas rond het middel gebonden)

Zie ook volgend filmpje (uncensured!)
Ons hotel was een beetje in the middle of nowhere (dus geen après-skibars te bespeuren) maar ik moet toegeven dat we na 6u skiën meestal bekaf waren en de tijd tot het avondmaal doobrachten met TV kijken, badjes nemen en dergelijke meer (op de occasionele prankcalls na), maar heb ik genoten!! Thuisgekomen met een vracht inside jokes, bezillion foto's en filmpjes, en een toch wel een béétje gebronzeerd gezicht!

En de volgende dag...naar het strand met 27°, uhu. Met een gratis maansverduistering erbovenop.