Roberto

Woensdag, 13u. Ik moet dringend eens beginnen studeren en welke plaats is daar beter voor geschikt dan een terrasje, onder de schaduw van een boom en omringd door lustig kwetterende mensen. Op de één of andere manier kan ik Spaans makkelijker uitblokken, en 'k ben sowieso al niet het type om met mijn boek in eenzame opsluiting in een vochtige kelder te zitten leren. Om het half uur bestel ik een nieuw drankje, en waarom niet, een chivito (=broodje met spek, een soort kotelet (echt!), sla, tomaat en mayonaise) kan er ook wel in! Na enkele uurtjes leren en kijken naar de kleinkinderen van de eigenares die daar na school een broodje olijf opsmikkelen en tikkertje (pilla) spelen besluit ik dat het mooi is geweest en ga ik betalen. Het volgende gesprek ontrolt zich:

-1 euro 35 aub
-Euh, neenee, ik heb ook een chivito gegeten enal
-ja, maar Roberto heeft voor u betaald
-Roberto? Ik ken kik geen Roberto?
-da's de ober van hiernaast, lang, bruin haar, alé ge moet die toch kennen
-eum nee, echt niet, zeker dat het voor mij was?
-(haalt er rest van de familie bij) jaja, voor het meisje met het rode kleedje
-Ah...alé, bedankt hem voor mij! *huppelt naar huis*

Twee keer raden wie de volgende dag weer op dat terras zat te studeren.

Het laatste examen mannekes! (aah)
Succes in België ook!

1e examen

Mijn eerste examen van de laatste examenperiode is achter de rug: psicología del consumidor. Na 40 minuten was ik klaar, echt één van de gemakkelijkste examens die ik ooit al gehad heb: gewoon opschrijven wat in het boek staat! In het Spaans is het voor mij nog steeds moeilijk om iets uit de cursus in eigen woorden uit te leggen, dus leer ik het voor het gemak vanbuiten, die prof gaat zeker denken dat ik mijn boek onder mijn bank zitten had hehe. 'k Vind dat eigenlijk idioot, zo'n examens waarbij 20 studenten 20 identieke examens kunnen afgeven, moet de universiteit u niet zelfstandig leren denken? Dan vind ik een denk- of vergelijkingsvraag toch veel nuttiger (en natuurlijk op het moment zelf ook a living hell).
Maar goed, ik hoop nu alleen dat mijn practica van tijdens het jaar die punten niet teveel gaan naar beneden trekken, dat zou wel stom zijn. Practica hier hebben als voornaamste functie mensen die niet zo goed kunnen blokken toch goeie punten te doen halen. Wat in mijn geval dus averechts werkt...
Maandag het volgende, relaciones publicas. Met halve notities.

Wie komt er een weekendje "Valenciaën" het weekend na de 22ste juni? 'k Heb namelijk mijn laatste examen die 22e en mijn lief gaat naar zijn familie in Barcelona voor 't weekend.
Hoe bedoel je, niet alleen kunnen zijn??

Koffie in Spanje

Ik ben geen koffiedrinker. De geur kan me nog enigszins bekoren, maar de bittere smaak heeft er me tot voor kort van weerhouden het zogenaamde “zwarte goud” in mijn keelgat te kappen. Thee is mijn godendrankje, tijdens de blok met liters ineens.

Tot ik natuurlijk in Spanje toekwam. Enkele maanden en ettelijke bars en cafés later begon het me te dagen dat España geen theeland is. Je zou verwachten dat het niet zo moeilijk is om een Liptonzakje in een tas heet water te deponeren, maar ze slagen er telkens in er iets mee te misdoen (beats me what). Melk in de thee is overigens ook compleet not done.

De voorbije maanden –en onder invloed van een koffiedrinkende Australiër die in mijn appartement rondloopt- heb ik dus wat research gedaan naar de koffiecultuur in Spanje. (Lees: heb ik nog meer mijn tijd verdaan door koffie te zitten drinken op een terrasje) Koffiedrinkers aller landen, wees aandachtig als u ooit naar Spanje wenst te gaan, want met “un cafe” zult u niet ver geraken. Ziehier dus een greep uit het koffiejargon; een opsomming van de voornaamste mogelijkheden in de gemiddelde bar.

-Cafe solo. Dit is wat je waarschijnlijk zal krijgen als je “un cafe” besteld. Een kopje formaat vingerhoed, gevuld met gelijk 1 centiliter nogal wreed sterke koffie, bijna aangelengd koffiegruis. Voor de liefhebbers en John Massis.

-Cafe cortado: idem als cafe solo, maar met een scheutje melk. Letterlijk “versneden koffie”.

-Cafe con leche. Hier durf ik me al eens aan wagen,op voorwaarde dat de inhoud van het volledige zakje suiker in mijn tas verdwijnt. Naar mijn mening nog steeds redelijk straf, maar met de melk erbij toch te drinken. Basically is het een cafe cortado maar vijf keer zoveel.

-Cafe americano. Cappuchino, Italian style dus, maar vreemd genoeg Amerikaanse koffie genoemd.

-Cafe bombón. Mijn persoonlijke favoriet, hoe kan het ook anders als zoetekauw: glaasje met ¾ koffie en ¼ gecondenseerde (en gesuikerde) melk. Dit geeft een mooi tweelagig effect en een heerlijk zoete, romige smaak, die eigenlijk in de verste verte niet meer op koffie gelijkt.

-Bombón del tiempo. Ook als je het in de winter bestelt blijft de “tiempo” blijkbaar de zomer, want dit is een café bombón, vergezeld met een breed glad ijsblokjes. De koffie dient in het brede glas gegoten te worden en na de gewenste tijd koud terug in het koffieglaasje. Zo krijg je dus een drank die verdacht veel lijkt op de Mokadrankjes in het koelvak in uw plaatselijke Delhaize. Maar lekker!!

We hebben hier intussen een knijpfles gecondenseerde melk in onze frigo staan, en ik kan al handig overweg met de “perculator”, alé zo’n metalen koffiezet. Kwestie van onze concentratie tijdens de examens op peil te houden hé.

Paella

Oh maar wacht! Dit moest ik wel nog even wereldkundig maken:
ik heb een paëllapan!! En zo geen faken bucht hé, een echte stoere paëllapan uit de onbetwiste stad van oorsprong: Valencia! Ge kunt daar dus vanalles mee doen bijvoorbeeld kokeneten spelen in het park en gebruiken als stuur van uw imaginaire auto. Ja, wij houden daar dan races door de gang mee. That's why I like my guy nietwaar ;o) Oh en ge kunt er ook paëlla in koken!

Zoveel te vertellen!! Maar...met drie examens de volgende week ga ik mij wat inhouden. De pauzes kunnen altijd soelaas bieden natuurlijk!
Even een foto "uit betere tijden" (vorig weekend in Sevilla):


PS eigenlijk vind ik de blok wel iets hebben...

Invasion!!

't Was te peinzen...nu dat de temperaturen omhoog gaan zijn mijn ergste vijanden ook weer terug op vakantie in onze flat: de kakkerlakken! (Ze hebben hun naam niet gestolen hé.)
Een heel jaar lang rammel ik al met de kastdeurtjes onder de wasbak in de keuken om eventueel aanwezige beesten in hun hoekje te doen kruipen (dat ik ze op z'n minst niet zie) en we hebben de exemplaren die we vonden consequent vergast en gif geplaatst maar volgens Siggi zijn het nu gemuteerde kakkerlakken uit China!! Dat is toch wat haar vriendin beweert. Zou best kunnen kloppen want ze zijn zowat dubbel zo groot dan de vorige (en die waren al veel te groot naar mijn goesting, mijn ideale kakkerlakgrootte is namelijk GEEN) en ze hebben vleugels!!! Wat wil zeggen dat ze naar mijn hoofd kunnen vliegen!! Aaaah!
My cooking days are over zenne, ik blijf zoveel mogelijk uit de keuken voor de drie weken die ons nog resten!
't Is dus overigens niet omdat we een vuil appartement hebben ofzo ze, ze kruipen hier ook gezellig over de straten. Maar in uw auto kunt ge ze tenminste plat rijden....Zucht...

Binnenkort op deze blog: koffiecultuur in Spanje!

My Last Day of University Education

66 post vond ik ietwat luguber vandaar dit bericht.
Ook wel om te melden dat ik mijn allerlaatste les van de opleiding Communicatiewetenschappen achter de rug heb en dat ik daarmede een beetje freaktegede onderweg naar huis. Alé, vier jaar universiteit, zomaar voorbij!! Toegegeven, er wachten nog een hondertal blanco bladzijden (ook wel thesis genaamd) om door mij volgeschreven te worden, maar nooit nog zal ik me genoodzaakt zien de dagen dat ik in Spanje zal verbleven hebben te tellen (273) uit allerverterende verveling omdat ik het spervuur van woorden van onze geliefde prof niet kan bijhouden! Nooit meer!!! Moehaha!!!
Oh man, dit is echt wel griezelig...

PS Titel klopt enkel als ik niets anders meer ga studeren, maar we wassen die varkentjes wel als ze vuil worden hé (of zoiets)

Salida del Sol

Weer een zondagochtend...en dit keer krijst de wekker ons wakker at stupid o'clock...5.30! Onszelf op het fietszadel gehesen en richting strand gepedaleerd...waar we -behalve mensen die juist uit clubs kwamen gezwalpt- volgend moois mochten aanschouwen (zoals altijd kan je op de foto klikken om hem groter te bekijken):

Anayse van Audiovisuele Media

Ja, we hebben hier een tv. Ja, we hebben ook appartementsgebouwen die ons omringen waardoor de helft van de posten Mierenrace zijn. En nee, wij hebben geen digitaal abonnement zoals blijkbaar iedereen in Spanje, waardoor de keuze sowieso sterk beperkt is. (Men zal zich uit de lessen communicatiewetenschappen herinneren waarom digitale televisie in België zoveel trager op gang gekomen is)
Blijven over: TVE, TeleCinco, Cuatro, .2 en 9 (Valenciaans) en La Sexta (zeer originele namen overigens :s)

Gisteren bedacht ik dat het toch eigenlijk not done was om na 9 maand nog steeds weinig of niets over het Spaanse TVlandschap te weten, behalve dat ze op woensdag drie afleveringen van Desperate Housewives uitzenden, hierbij niet gehinderd door enig gevoel voor chronologie.
Zappen werd het dus, en ik kwam onder andere tegen: de Spaanse versie van Sterren op de Dansvloer, X-factor, een programma gepresenteerd door een man met vrouwenpruik en dito kleren die eieren naar mensen gooide, een praatprogramma, vele hyperactieve reportages die hip proberen doen, nieuws waarbij men precies niet liever doet dan wenende mensen in beeld te brengen, en een paar films, waaronder Twelve Monkeys ("Doce Monos", om precies te zijn).
Dat gedub krijgt ge er hier nog niet uitgeklopt denk ik, velen hebben me al gevraagd of België dan geen geld heeft om films te laten dubben?
(ook of België de hoofdstad van Duitsland is, maar dit terzijde) And I don't know about you maar ik word nu niet bepaald wild van Bruce Willis die zijn mond nogal onsynchroon met de te horen dialoog beweegt, laat staan Arnold Schwarzenegger die -wel met fake Duits accent en alles- bronstig declareert dat hij "volveré" ("I'll be back", hé). Prison Break in het Spaans is ook niet alles. Nog het meest ergerlijke van alles zijn de kinderstemmetjes, die ingesproken lijken te worden door vrouwen wiens pols in een bankschroef vastzitten. Vreselijk.

Dan heb je natuurlijk de reclame. Als ik die onderbreking elke drie kwartier in België al ambetant vond, is het niet te verbazen dat ik hier amper tv kijk. De reclamebreak duurt hier namelijk maar liefst een half uur!! Je kan dus op je dooie gemakje een douche nemen of de afwas gaan doen, maar vergeet het dat je nog meebent als de film uiteindelijk verdergaat! En natuurlijk maakt dat ook dat een doorsnee film niet gedaan is vóór half twee 's nachts.

De "echte" programmatie begint ook maar rond een uur of 10 's avonds, als onze Spanjaard net van tafel komt. The Simpsons en Futurama, waar ik me nog eens zou voor zetten, zendt men uit om 15u, voor tijdens de siësta! En ik mag al ingeburgerd zijn en al wat ge wilt maar ik kan mij niet midden in de namiddag voor de tv placeren.
Hoeft het nog gezegd dat ik mij terug thuis gulzig ga zetten genieten van Peking Express en consoorten??

De Spaanse soaps kan ik illustreren met dit fragment uit Yo Soy Bea, over Bea la Fea (de lelijke), een seutemie en haar leven, quoi:

Terra Mítica

Vorige week zondag ging mijn wekker om 6u af...ik zie jullie al ogen trekken maar dit keer was het niet omdat ik een blauwe fiets wou gaan kopen op de zwarte markt, wel ging de reis naar Terra Mítica! Walibi maar in Spanje zeg maar. Een twee uur durende busrit bracht ons dan ook naar een "stad" in Spanje waar ik nooit gedacht had dat ik er ook maar een voet zou zetten: Benidorm!
Companie van dienst waren Serol en Burcu (Turkije), Laurie en Claire (Frankrijk).
Zo'n pretpark in Spaanse setting is toch nog iets anders dan in België. Waar zoiets bij ons tussen Blankenberge-plage en Blankenberge-dorp moet geperst worden is er hier natuurlijk een overvloed aan plaats. Terra Mítica ligt dan ook temidden van de heuvels/bergen, met een Hollywoodstyle naambord en prachtig zicht over de baai van Benidorm met zijn palmbomen en perfect in zee geplaatst rotsblok. Telkens je attractie dus ook maar een beetje de lucht in gaat werd je getrakteerd op een zeer goed te pruimen zicht, voordat je maag natuurlijk je hoofd inhaalt en je je op andere dingen moet concentreren.

Buiten het hoogseizoen en dus nergens lange files, maar een geluk met zo'n mooi weer. Drie keer na elkaar dus in de waterrit, waarbij je een equivalent van een gezond kinderzwembadje over je hoofd krijgt, met als resultaat:
Gelukkig konden we onze -intussen transparante want witte- keren drogen op andere ritjes.
Echt een heel geslaagde uitstap en dan nog voor de helft van de prijs dankzij een actie bij Consum (supermarkt)!
Het avondmaal zochten we in Benidorm-city op, wat dus naar verwachting een reservaat is voor Duitsers op pensioen, met op elke hoek van de straat een "Hollandse slagerij" of iets dergelijks. Toch hebben ze de omgeving mee en valt het langs het strand best mee qua goedkope junkwinkeltjes (we hebben nog moeten zoeken naar een restaurantje!).

Mijn mening dus ietsje moeten aanpassen, maar een foto van mezelf op de Benidormse (?) playa mocht toch niet ontbreken!

Umbracle Terazza

Vannacht zijn bijna al onze vrienden naar Ibiza vertrokken tot zondag, en hier is het weer -ook vannacht- van een stralende 30° naar regen en koude wind omgeslagen. Eddie en ik zijn dingen van zijn muren en in dozen aan het steken om naar Australië te sturen. Waarom had ik ook alweer besloten niet mee te gaan naar Ibiza??

Vrijdagavond zijn we trouwens dankzij de PR-connecties van Kate en Alison binnengeraakt op de exclusieve openingsavond van een bar in de Umbracle, waar elkeen van jullie wel al doorgelopen is op bezoek. Geweldige aankleding met kussens en waterpijpen, paars licht, en natuurlijk het zicht op de andere gebouwen van de Ciudad de Artes y Ciencias.

Enkele foto's

Ik geraak niet wijs uit deze Blogger-lay-out dus maken we er een spelletje van! Zoek de juiste foto:
-In La Indiana, een club waaze op strategische plaatsen tanks met haaien gezet hebben. Interesting...
-BBQ op het dak, schilderachtige hemel en Valencia-Zaragoza voor onze deur
-Op de bus terug naar huis
-Dan groovin' it tijdens de BBQ op ons dak (en die bril is een mopje hé mensen)
-Ik geperst tussen twee Duitsers: Karina en Dominik. En veel gezwommen! In heerlijk warm water! En Rummikub gespeeld op het strand (ik weet dat dat niet cool is) en gewonnen!
-in het kasteel van Peñiscola met een heerlijk zicht
-Veel volk op Marvarossa beach!
-Dagtrip naar Peñiscola met Alison en Kerry

My 1 minute of fame

Zoals u weet, of misschien ook niet (de 3 mensen die mijn blog lezen weten het waarschijnlijk wel) kregen we een paar weken geleden op het strand (totally minding our own business) een hyperactieve reporter op ons dak die onder andere op Alison ging liggen om Kate te interviewen. Ook kan Kate in juli haar special pink bike verkopen met een bordje "As seen on TV" en 20euro bij.
Helaas hadden we die uitzending gemist (ook omdat we helemaal niet wisten of dat überhaupt wel voor tv was, of gewoon voor een reportageke van de America's Cup), maar een vriendin van ons heeft het wél gezien én getrackt op het internet:
http://www.video.telecinco.es/reproductor7.htm?tipo=rapido&idSkin=163&urlVideo=mms://media.telecinco.es/telecinco/cqc_ba/070430_american.wmv#
(eerste minuut)
Hahaha! Ik ben degene die er voor spek en bonen bijligt, Alison is degene die ligt te giechelen voor dood en Kate is bij wijze van eliminatie die andere.
En die roze fiets gaat nog grootse dingen doen!

Lang weekend

Vreemd genoeg hebben wij hier geen dag vrijaf gehad, nochtans lijkt Hemelvaart me toch iets belangrijks voor de katholieke Spanjaarden die voor elke onbeduidende heilige een feestdag organiseren. Geen lang weekend dus, maar dat geeft niet want ik heb altijd een lang weekend :)
Ik ga me eindelijk eens aan het studeren zetten en proberen ergens aan notities te raken, want de mijne trekken met momenten op de botten. En om 3u naar het strand!

Kamikaze

Even melden dus dat je best je testament opstelt voor je je met je gammel (en overigens zopas goud gespoten) fietsje aan een fietstochtje door Valencia waagt. Niet enkel in het centrum, maar letterlijk overal kijk je om de 5 seconden de dood in de ogen.
Het is niet alleen dat de straten erbij liggen alsof er net een aardbeving met een niet onaardig Richtergehalte heeft plaatsgevonden, maar ook de volstrekte onwilligheid van de modale Spanjaard om ook maar en centimeter af te wijken van zijn geplande route (ook al zien ze je van twee pleinen verder afkomen). Nee, liever steken ze nog hun arm of tas een beetje uit zodat ze lekker naar je kunnen schreeuwen als je logischerwijs wat tegen dit onverwachte uitsteeksel aanwrijft.
Auto's dragen ook hun steentje bij aan de Award voor meest Fietsonvriendelijke Stad die ik hierbij aan Valencia City toeken, door door straatjes te rijden waar amper een uitgemergeld Ethiopiërtje zou doorkunnen, op zebra- en fietspaden te parkeren zonder enig gewetensbezwaar en je te pas en te onpas de (haha) pas af te snijden.

Qua trottoiraanleg kan ik ook nog een boompje opzetten. Aan de ene kant van het kruispunt loopt dit mooi over in de weg, aan de overkant moet je je fiets over een 15cm hoge rand hijsen. Wat later IS er gewoon geen voetpad meer (fietspaden zijn er niet, op enkele grote straten na, en dan eindigen ze nog tegen een muur), of wordt het bevolkt door agressieve, kris-kras door elkaar lopende abuelas met boodschappentassen op wieltjes. Die getormenteerde blik die je dan krijgt als je hen op een halve meter passeert! Precies of je hebt ze net vanop een opgefokte scooter van hun handtas beroofd.

(Ok, het is misschien niet helemaal koosjer van op het trottoir te rijden, maar ik raad niemand aan het op de weg te proberen. You wouldn't last 5 minutes!)

Bovendien waan ik me telkenmale de enige fietser in de stad: af en toe kom je een fietsende student tegen of een verdwaalde en onwetende toerist die tussen de toeterende auto's laveert, maar een mama met kleutertje achterop of zakenman in kostuum zal je hier NOOIT pedalerend zien voorbijkomen. De auto is koning. Maar écht.

(PS: mama, ik ben overigens écht wel voorzichtig hoor!)

(On a lighter note: donderdag voor het eerst Japanees gegeten. Op de foto vlnr: 2 Turken,Amerikaan, Belg, Australiër, Britse, Canadees, Fransman, Columbiaan, Duitser, Brit, Spaanse, Welshman (in't Nederlands?), Britse, en Fransman! I hartje Erasmus :o)

Claire gaat voor de Michelinster

September 2006. We moesten ons nog de basiskennis nog aanleren: simpele rijst-vlees-groentegerechten sierden dagelijks onze borden. Dat we er toen in slaagden zelfs patatten te laten aanbranden, vergeten we maar even.
Tijdens de winter waagde ik me al eens aan een zelfuitgevonden (en niet altijd even heerlijk, mind you, maar oefening baart kunst!) combinatie of een yummie soep, maar tegenwoordig tart mijn obsessie elke verbeelding.

Sinds ik enkele duidelijke en originele receptensites (en daar hoort die van Piet Huysentruyt dus niet bij) ontdekt heb, ziet ons hele appartementje af van mijn cooking frenzy. (Afzien in de zin van: zullen ze 10kg bijkomen als ze niet stoppen met al mijn rijstpap op te eten.)
Ik hak, mix, roer en grill erop los en het verraderlijke gasvuur heeft geen geheimen meer voor mij, behalve dat een nasty steekvlam nog geregeld één van mijn vingers buiten strijd houdt.
Het receptenboekje dat ik vorig jaar van Karine en Marie cadeau kreeg wordt op tijd en stond aangevuld (en daarvoor heb ik zelfs mijn tekenstijl upgegrade van stick-men naar 5e leerjaarstijl!) maar helaas kan ik mijn internationale mede-Erasmussers nog steeds niet motiveren hun eigen (en ongetwijfeld exotische) kooksels met mij te delen.

Vorige week besloot ik zelfs op de fiets (en dat verhaal volgt nog) naar een wijk te rijden waar ik winkeltjes van "vremden" gezien had wiens ingrediënten ik zekerst ergens kon inmixen. Dit leverde mij dus een keukenkastje op gevuld met gemalen kokos, sataysaus, een chinese saus die eerlijk gezegd meer lijkt op motorolie dan op wat anders (maar we zijn openminded!!), heerlijke geurende currykruiden van bij de Indiërs, wontonvelletjes, rijstpapier en adobo (kruidenmix) voor Eddies BBQ.

En ja, ik ben ook benieuwd!!

Kleine mijmering

Gezeten op een bankje naast mijn Panchito en een drietal Spaanse oudjes kijk ik naar de toeristen, die dezelfde foto maken als wij 8 maand geleden. Wat zeg ik, nog steeds maak ik die foto, want dit jaar is na een twijfelachtige start een 10 maanden lange citytrip geworden, zo besef ik nu, gezeten op mijn bankje op de Plaza de Virgen.
Hoe zo'n vrije dag met 28° and counting je volledig oplaadt, en je die dag kan doorbrengen onder een sinaasappel- of palmboom naar keuze, onder een overblijfsel van de Moorse bezetting, naast een eeuwenoude basiliek omgeven door agressief pikkende duiven.
Niet dat er in Gent zo'n gebouwen, geschiedenis en tegenwoordig zelfs weer niet zijn, maar onder het standbeeld van Van Artevelde kan ik nog gaan zitten als ik mijn kleinkinderen er mij in een rolstoel heen moeten duwen!
Misschien denk ik dan terug aan die dag waarop ik, gezeten naast mijn liefje, op een bankje in Valencia zat.

Foto: The revenge of the pigeon

The T-word

Zo weinig nieuws van het thuisfront? Zo alle vijf maanden een mailtje kan geen kwaad hoor.
Maarja, ik heb waarschijnlijk thesisstress tegen mij werken..hoe staat het daarmee?
Ik heb een nieuw onderwerp en promotor: jawel, het wordt prof Raeymaekers! Niet meteen de gemakkelijkste heb ik me laten vertellen maar 't schijnt toch een goeie te zijn... Tips anyone? :o)

Sjpellink

Iets waaraan ik terug ga moeten wennen, eens terug in Bélgica, is onze geliefde en wispelturige Nederlandsche Spellink.
Hoe snel ben ik het gemak niet gewoon geraakt van altijd alles te schrijven zoals je het hoort: communicatie met 1 m, illustratie met 1 l, en op tijd en stond een krullewietje op de n.
Ik weet nu al dat ik in 2007 niet zal moeten meedoen aan het Groot Dictee wil ik me niet bezondigen aan de grofste en flagrantste spellingsfouten sinds 29 oktober 1984.
Een spellingscontroleur à la Jonas Truwant zal het worden, als prima investering voor mijn thesis.

[Gelukkige verjaardag trouwens!!]

Zopas twijfelde ik hier nog of "frequentie" met een c of een q geschreven wordt! (naar het Spaanse frecuencia)
Alleen die accenten, die zal ik niet missen, oh nee.

Don't push me cause I'm close to the edge...

Vale. Een korte update op aanvraag van la mama.
Geen grote literatuur of wereldschokkende verhalen, wel leuke uren en dagen tijdens een 5daags weekend.

Spontaan fietstochtje met Kate en Alison langs de kust (over riviermondingen vol ratten en stukken autosnelweg- de Spaanse kustlijn is dan ook ietske groter dan de Belgische, ocharm).
Volgend gesprek vindt plaats:
Duif: "Rooo! Rooo!"
Claire: "Rooo! Roo!"
Alison: "Haha, I didn't know there were owls on the beach, in the broad daylight?!"
Claire: "Ummm I think that's a pigeon..."

--> Het ene moment fietst ge op de dijk, het volgende komt ge dit tegen. And oh, how I adore my bike!! (Ernesto voor de vrienden)



-John op zijn queeste naar "what will you miss about Valencia" (een videocompilatie van Valencia 2006-'07 is daar in de maak): "What will you miss about Valencia?" (jah, die hadden jullie niet verwacht hé!)

Zowat iedereen vergeet bij het antwoorden daarop de overheerlijke Serranoham-kaas-tomaatbroodjes van de bodega op de hoek, ook al staat Dan hier zowat elke dag met een halve meter van dat lekkers aan onze deur. Om deze onrechtvaardigheid recht te zetten hier een foto (met superguay zilveren kevertje!) van la Selecta (of "el jamón y queso" in het Erasmusjargon)


En waar zouden ze die Serranoham anders halen dan....van bij de Serranotorens?? He? He?

Ik op mijn Ernesto voor de Serranotorens dus.







Patatas bravas in 't stad. En zeg nu niet dat we ons niet aanpassen hé.




Mijn lovely ethic Australian (or so he likes to be called) heeft mysterieuzerwijs een oogontsteking opgedaan (beter dan een SOA, ahja).
Dubieuze types spreken hem aan in de hoop op een tripje of twee en onze badkamer wordt gegijzeld door een arsenaal aan oogdrupkes. Omdat onze vampiro van dienst momenteel niet tegen het zonlicht kan, doen Kates gigantische zonnebrillen hun formaat alle eer aan.
En wie zijn wij om dan tijdens het ontbijt niet te doen alsof we -Kate Moss en Pete Doherty achterna (maar dan zonder de snuffies)- onszelf übercool vinden (wat we stiekem ook doen,heh). We hebben er een geheim teken bij verzonnen en al! Te lo digo, die kerel brengt het beste in mij naar boven.

En ook nog (maar zonder beeldmateriaal): 1meipicnic in het park, 29aprilBBQ met veel undercooked saucissen op Ryans dak, geniale stand-up comedy, veel te veel films met pinguïns, howja en ik zou het bijna vergeten: op de Spaanse nationale TV verschijnen, jawohl!
Alison, Kate en ik lagen ons met onszelve te moeien toen plots een cameraploeg in ons midden verscheen, om op Alison te gaan zitten (die haar bikinitopje losgemaakt had tegen witte streepjes en dus de grootste moeite had met het voorkomen van een zoveelste Nipplegate) en met Kates fiets rond te crossen.

As seen on TV hé mannen.

Claire krijgt bezoek: deel 9;

Frank Van Steenkiste! Ofterwel: buren op visite, deel 2.
En een fijn weekendje it was. Op de anderhalve dag dat hij in het zonnige Valencia verbleef heeft hij zowat alle dingen gezien die de moeite waard zijn én een kotfeestje (dat uitliep richting America's Cup Port) en flamenco times 100 in de Turia meegemaakt. En tapas! Veel tapas.
Doordat ik na een bezoekje aan de Ciudad de Las Artes y Ciencias mijn sleutels bleek vergeten te zijn, en we daardoor Eddie van zijn rugbytraining in de andere kant van de stad moesten halen heeft mijn lief buurtje ei zo na zijn vliegtuig gemist, de check-in balie was al gesloten enal! Ja na de twintigste vliegreis wordt ge zo wel wat lakser...







Vrijdagnamiddag (en -nacht) ons gewenteld in de sfeer van miljoenenjachten en nouveaux riches met zeilboten in de haven van de America's Cup, die in volle gang is sinds de paasvakantie. Op een teakhouten terras en met zicht op de haven vaneen koffietje van enkele luttele (4!) eurootjes genipt en daarna het strand afgeschuimd en pootjegebaad...
Eddie had ook twee vrienden over de vloer, enfin één uit Australië, die met zijn Nederlandse verloofde Sanne in Barcelona woont. Een gezellige drukte in ons appartementje dus, en de eerste zalige ochtenden op ons zonovergoten balkonnetje (tot 13u) zijn een feit! Met een paar aardbeien en watermeloenen van de markt is dat wel zo relaxed hé.
Eén ding voor alle vorige bezoekers: het is echt véél plezanter als ge met een fiets de stad kunt doorkruisen! Maar aangezien ik mijn blauwe hengst nog maar sinds begin april in mijn bezit heb is Frank de eerste en waarschijnlijk enige bezoeker die de geneugten van door de Turia pedalleren -en stoppen voor een radslagje of twee- heeft gekend. Alas!


(tenzij iemand nog wil afkomen? altijd welkom hé mensen!)

Snoovie!!

Voor jullie misschien oud nieuws, maar eindelijk is ie er dan: de redelijk magistrale Snoovie (snow+movie, ha! haha!) die Jelle inééngestoken heeft op basis van de filmpjes uit Vallnord. Ahhh, the memories!!

De spannende uren van Claire in Zaventem

For those wondering: ik heb inderdaad het lot ietsje teveel getart met mijn smart remarks à la "vrijdag de 13e neem ik mijn vliegtuig, ooh!" en ook wel "ik heb gelijk nog nooit vertraging gehad met de vlieger...". Nu, maaltijdcheques hebben niet onmiddelijk te maken met de wet van Murphy maar goed, ik zat er toch maar tussen.
De hele dag mocht geen vliegtuig landen of opstijgen uit Zaventem, dus zaten ik en duizenden andere mensen -waaronder Olivier Rochus en de immer sympathieke Helmut Lotti- als gijzelaars in de luchthaven. Moesten ze dat nu direct zeggen, maar 't is eerst een goeie 5uur van "jamaar, binnen een uur vertrekken we écht!!" 'k Heb heel de luchthavenkiosk aan roddelboekskes gelezen denk ik.
En intussen de zon buiten maar records breken.

Intussen zijn ze dan wel nog ne micro onder mijn neus komen steken (ongetwijfeld onwille van mijn onweerstaanbare uitstraling) waardoor ik alle uren te horen was op het Radio 1-nieuws, met de nodige telefoontjes van oma's en verwanten als gevolg.
Uiteindelijk werd mijn vlucht dan gecancelled, kon ik mijn bagage weer gaan oppikken en thuis genieten van een extra dagje in de zon (en de buren de stuipen op het lijf jagen met mijn spookverschijning).
Een Russisch manspersoon stond intussen aan de arrivals vergeefs te wachten op zijn kompaan (met zo'n cool kartonnen naambordje) en voor die mens was er natuurlijk niets aan de hand, hij zag immers constant mensen buitenkomen met hun bagage (wij oa, om er dus weer mee naar huis te sporen). In het Frans en Engels proberen uitleggen en met -al zeg ik het zelf- sprekende mimebewegingen dat er sinds 6u 's ochtends geen vliegtuig meer geland was, maar niets aan te doen: "oonlie roeshiesh!!!" Die mens staat daar verzeker nog.

Enfin, voor mij dus niet zo erg, wél voor de mensen in Zaventem die vandaag op een begrafenis aanwezig moesten zijn...en dat allemaal voor een paar maaltijdcheques.

Voor ik het vergeet

vanaf morgen ben ik beschikbaar voor signeer- en fotosessies in Zwijnaarde, Gent, en dit tot vrijdag de 13de. Gelieve uw zwarte katten en dergelijke thuis te laten.

Ook oproep: partner gevraagd om twee dagen per week te gaan zwemmen (GUSB). Mag ook elke keer andere partner zijn (polygaam, jawel). Voor afspraak bel 0473 79 44 95. En vergeet uw zwemvliezen niet.

Claire en de groenten

Ohoo...advocado is lekker joeng! En zeggen dat ik vroeger altijd zat te gruwelen als mama haar halve advocado met peper zat op te lepelen... Maar courgetten, mama...dat zal nóóit lukken!

Ipod

Neenee, uw Ipod hebt ge niet nodig in Valencia city! Vanochtend...(ok,ok, vanmiddag) gezwind naar de Mercado Central getrokken om een versie portie advocado's, aardbeitjes, aubergines, rozijnen enzomeer (voor onze "summer's coming" detox, u weet wel) Het geroezemoes op zo'n markt krijgt me telkens weer in een opperbeste stemming, vooral als de verrimpelde marktkramer na elke zin "cariño" zegt en er mij 100 gram gratis rozijntjes bijgeeft! ('t zullen dan wel overpriced rozijnen geweest zijn, denkt de pessimist in mij, maar alla, ge hebt toch 't gevoel dat ge zakes gedaan hebt hé)
Verbazingwekkend ook hoe goedkoop alles daar is in vergelijking met de supermarkt hierachter! Behalve walnoten. Amai mijn portemonneetje.

Maar, de Ipod dus! Na de marktgeluiden werden mij gehoorbeentjes beroerd door een bende kleurrijke Spanjaarden die op het terras van Café Lisboa (all time favourite in't centrum) flamencodeuntjes ten beste aan 't geven waren. Aan een ander tafeltje begint dan een kerel met John Lennonbrilletjes met zijn patatas bravasvorkje het ritme mee te tikken, en een koppel staat op en begint zowaar flamenco te dansen! Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar ik vind dat dus ontzettend plezant.
"Zomer!" roept mijn lichaam. Muziek! Zuiderse sfeer! Ik die aan mijn thee slurp en cashewnoten van de markt eet!

Wie dan zijn Ipod bovenhaalt is zot. Zot zeg ik u! (ook al staat daarop de nieuwe CD van Absynthe Minded die fantastisch is en waarvoor mijn eeuwige dank aan Dieter en Nani!)

Correctie: die man heeft natuurlijk maar één John Lennonbrilletje op! Haha, imagine. (Imagine! get it? Oh how I am funny)

Hallo micro?

Als ik nu nekeer nie rap ne mail van iemand ga krijgen vertel ik ook niets meer ze! grom zeg.

Nit de Crèma

Dit is de falla die wegisteren, op de Nit de Crèma, zagen verbranden . Het is een alegorie op de Franse Revolutie, en rond het centrale paard stonden een tiental kleinere "ninots" zoals dit BBQtafereeltje en voyeurs met erecties zoals jullie op mijn fotospace kunnen bewonderen. Onvoorstelbaar hoe sommige van die fallas serieuze sexuele connotaties hebben! Deze falla hadden we zien opbouwen een paar dagen geleden en met zijn 15 meter dachten we dat de verbranding wel een schoon schouwspel zou zijn. Allemaal handgeschilderd en met wat een oog voor detail! Echt prachtig.
We hadden ons ruim op voorhand opgesteld want ook al zijn er over de hele stad verspreid meer dan 200 fallas, het is wel het hoogtepunt van 5 dagen feesten en ge kunt er dus letterlijk over de koppen lopen. Naast mij stond bijvoorbeeld een Vlaams koppel uit Antwerpen die speciaal voor de fallas naar Valencia gekomen waren.

Na wat vertraging (de brandweer moest het publiek constant van plaats doen veranderen omdat de wind draaide en aangezien de mensen op zo'n 5 meter van de falla staan zou dat anders nog eens gevaarlijk kunnen worden) mocht de plaatselijke fallera eindelijk de lont aansteken op zowat 1 meter van ons poezelig neusje!


Na een ferm vuurwerk schiet da spel dan in brand en moet het door stoere brandweermannen in toom gehouden worden:


De mensen die in die witte huizen wonen gaan ook hun ruiten mogen kuisen hebben. Ik vraag me ook af of dat in België toegelaten zou worden, zo'n bonfires in't midden van een kruispunt, op 5 meter van het publiek en misschien 10 meter van de huizen! Het werd dan ook geweldig heet, we hebben ons letterlijk tegen de muren moeten persen van de hitte, echt indrukwekkend. John heeft enkele prachtige foto's van de brandende falla, die post ik binnenkort dan eens!

Nog wat sfeerbeeldjes: hier, hier en hier.

Guide to the Valencia Fallas

8.00/ Je ligt met wat chance reeds twee uur te recupereren van een nachtje uit. Een vrolijke fanfare annex stoet besluit dat het wel grappig zou zijn om de buurt wakker te maken met cimbalen en
getrompetter.(dit gebeurt in elke wijk en heet "despertà") De neiging om theepotten, lege flessen drank en bureaulampen hun richting uit te keilen bekruipt je, maar helaas, je lede lijf kan het nog niet aan.

14.00/ Weer met wat chance ben je uit bed geraakt en trek je naar de "mascletà" op Plaza de
Ayuntamiento. Je vertrekt al om 13u want zowat heel Spanje komt naar de señores pirotecnicos kijken. Als de metro afgesloten blijkt wegens zo vol als een ei waarin een siamees kuiken broedt, ga je te voet en raak je mits wat ellebogenwerk toch dichtbij de centrale falla.

Klokslag 14u wordt je,samen met ikweetniehoeveel anderen getrakteerd op een geknal van jewelste, vuurwerk dat vooral gericht is op het aanrichten van blijvende gehoorschade.

Na een kleine 3 minuten beginnen uw trommelvliezen al te trommelen dat het een lieve lust is. Een gigantische rookwolk verduistert de zon en wat overblijft is een slagveld, na de slag.

De rest van de dag passeer je met het bewonderen van de meer dan 200 fallas,het eten van churros en buñuelos,zich vergapen aan stoeten en schattig opgekleden kinnekes,en het lopen over koppen.

Tegen 19u zoek je je bed op wegens acuut slaapgebrek. Daar spendeer je de tijd tot het beginnen van de pre-drinks.

22.00/ Voorverwarmen op het kot van mensen uit alle uithoeken van de wereld. Nu is het ideale moment op je talenkennis uit te breiden en te "netwurken" (iets waar ondertekende nog moet
aan werken, het networken that is).

00.00/ Tijd om je met je compagnie naar een vooraf uitgekozen stekje te begeven vanwaar je de "castillo" (vuurwerk) zal bewonderen. Blijf plakken op één van de straatfeestjes die zich rond elke falla
ontspinnen. Smijt petardos in riolen, naar elkaars voeten en in bomen. Verbrand je linkerduim en beklaag je dat je toch die flamazine niet meegenomen hebt!
Probeer je tegen 00.30 langzamerhand los te trekken uit de innige omhelzing van de wildvreemde Zweed/Hongaar/Canadees en zet je tocht voort (probeer je over het verlies van je fles gin te zetten).

01.00/ Trotseer kranige Spaanse oudjes en stick to your spot. Gooi desnoods wat bommetjes in het publiek. Geniet van de 20minuten durende castillo en vergeet vooral de mooie stukjes te filmen voor het thuispubliek. (:s)

01.30/ Verlies elkaar een 5tal keer en laveer vervolgens van het ene naar het andere straatfeestje, alwaar de geur van warme chorizo en lauwe wodka-cola overheerst. Giechel om de very gay gogodancer diede organisatie van Av. Aragon ingehuurd heeft. Kijk naar het vuurwerk die nog de hele nacht op elke hoek van de straat de hemel verlicht en schrik om de 2 seconden op van een bom die op 2 meter van je nieuwe linkerschoen ontploft. Dans op de hele foute Spaanse pop- en dancemuziek en maak geestige foto's.
Zwaai ook naar de zure mevrouw die het gebeuren vanachter haar kanten gordijntje staat te begluren.

04.00/ Zing Spaanse drinkliedjes ("alcool, alcool(enz), hemos venido enborachados, el resultado nos da igual!") met een meute onbekenden en begeef je naar het dak van je bij vuurkeur 14verdiepen hoge gebouw, omdat de straatfeestjes er brui aan gegeven hebben. Probeer je flessen niet van het dak te laten vallen terwijl je bommetjes naar mensen in de straat mikt en zing met gitaar begeleide liedjes!
06.00/ Zoek je bed op zonder Siggi wakker te maken. Dit is de grootste uitdaging van de avond! Kuis eerst de wijn op die één of andere Marokkaan in je living heeft uitgestort. Je hebt nu ongeveer 2 uur voor die zotten van een falleras je weer uit je bed trompetteren. Slaapwel!

En dit maal 5.

Mijn nieuwe zomerschoentses!
En hier één van mijn favoriete fallas:

Fallatio

Bwahahaha!! Hebt g'em? OK, 1 lettertje klopt niet, maar kom zeg! En nu dat mijn comments werken moogt ge allemaal eens raden welke fijne dienst/product dit kraam aanbiedt. (mama, niets verklappen hé, hoeveel keer per dag kijkt gij eigenlijk op mijn blog zeg,haha! :/)

The Gang in Valencia

februari 2006
Om dat toch niet te vergeten hé! Ik heb by the way enkel crap foto's van toen jullie hier waren, gasten! Vergeet dat CD'tje toch niet, hé? *houdt hoofd schuin à la Puss In Boots*

Comments

'k Heb op een paar knopjes gedrukt en als het goed is zou iedereen nu commentaar moeten kunnen geven op mijn schrijfsels (zonder daarvoor een bezillion formulieren te moeten invullen). Leef u uit maar wees mild!

Heb ook de foto's van ons weekendje Barca online gezet (op de fotospace-rechts klikken), het verslag volgt nog!! Momenteel is Valencia zich aan het voorbereiden op een week geknal en gefeest, er beginnen overal zulke dinges in het straatbeeld te verschijnen:
(Fallas dus, en ze gaan die de 19e verbranden hé!!)
Er zouden dus nog toffe momenten moeten volgen! (maar we houden de Flamazine bij de hand)

Nada de Nemo

Ons plan voor gisterenavond: Finding Nemo huren! Ik kan de kans om die te bekijken met een Australiër die hele scènes vanbuiten kent toch niet laten liggen hé.
Reeds in mijn vuistje lachend bij de herinneringen aan EsKaPé en het Knuffel Liberation Front (eh Dieter) en Jonas' alter ego Sandy Plankton trok ik naar de videowinkel (waar dus geen video te bespeuren valt, maar DVDwinkel bekt zo lekker niet)
Echter, na een half uur de rekken afspeuren (met mijn arendsoog) had ik "Buscando a Nemo" nóg niet gevonden! Een kleine rondvraag bij het personeel leerde me dat Finding Nemo niet verhuurd wordt in die videotheek! Ik dacht nog even met spraakverwarring te maken te hebben,misschien waren ze allemaal verhuurd? Maar nee, "nada de Nemo", aléjoeng! Assepoester 3 hebben ze, maar Nemo niet??
Dan maar met Cars huiswaarts getrokken, maar het was toch hetzelfde niet...

Morgen om 7u vertrekt onze bus naar Barcelona, waar we van Alegria (Cirque du Soleil) gaan genieten, jochei! Iedereen die een kaartje wil reagere subito presto. Ah, ik wil wel eens een kaartje uit Gent eigenlijk! Op het bekende adres hé (Av. de Aragon 38-4, 46021 Valencia, España)

Leuke Spaanse uitdrukking van vandaag: "ni fu ni fa" ,wat zoveel betekent als vlees noch vis (denk ik).

Springbreak!

Qué tal con ons weekje bergop/bergaf, vraagt men mij reeds enkele dagen. Welnu, 't is maar dat het niet in een blogpost ocheere te beschrijven valt, maar plezant! 8 jaar geleden maar die Blaarmeersen skikampen sure payed off! Ziehier mijn geweldige 10cm hoge jump:

En de iets spectaculairder John:

Laat mij beginnen met te zeggen dat we echt wel
waar voor ons geld gekregen hebben: organisation impecable, eten te over (onbijtbuffet:churros! lunch op de piste: 3 gangenmenu! avondeten in hotel: 3gangenmenu!), busservice, zwembad in het hotel enzomeer enzoverder. Vooral die sauna en dan de duik in het bewuste zwembad woensdag mocht er meer dan wezen, pijnlijke spieren wat relaxen. Ook kunnen Eddie en ik ons smal 1persoonbeddeke niet meer gewoon worden na 6 dagen in een kingsize paradijs van wit katoen en eindeloze fris- en zachtheid.


Natuurlijk zijn het de kleine dingetjes die het hem doen, maar toch even enkele grote lijnen die het vertellen waard zijn:
- het Blufincident, te ingewikkeld om uit te leggen maar waarbij Jelle en John op onze kamer inbraken, vervolgens uit het raam sprongen om te ontsnappen aan kastijding door Eddies natte handdoek, en net op het moment dat ik al hunn booze ging gaan stelen op hun kamer doodleuk uit de lift kwamen (verward dat ik was! evrwrad!) Als u dit niet begrijpt, wees gerust dat is volkomen normaal.

-mogen we ook het piratenspektakel niet vergeten! Zoals vooraf afgeproken hadden we allemaal ons piratentenuetje mee, (met dank aan de chinees) met als resultaat een amalgaam van schrik- en lachwekkende kapitein Haaks, Yohows and a bottle of Rums en meer van dat fraais (zie foto's).
Eddie en ik verwachtten eigenlijk onceremonieel uit het -toch redelijk deftige- restaurant gesjot te worden, maar integendeel kregen we een staande ovatie en begon een anonieme Fransman ons zelfs te filmen! ( nog net geen handtekeningen moeten uitdelen) Aangezien het onze laatste avond was waagden we ons aan een spelletje Ring Of Fire, wat erop neerkomt dat men spelletjes speelt waarbij nogal wat drank komt kijken. Zo mochten we onder meer Jelles Flashdance-achtige striptease bewonderen, die nogal redelijk hilarisch was eigenlijk.

The volgende (en laatste dag) stond deel 2 van "Andorra: The Bet" op het programma. Jelle was namelijk door John uitgedaagd in bikini naar beneden te skiën, waarop we uit sympathie dan allemaal onze bovenkleding maar afnamen en blote bastsgewijs naar beneden sjeesden, onderweg enkele geshockeerde mammies en geamuseerde pappies voorbijstekend. Héél verfrissende ervaring moet ik zeggen! Eens beneden was het rap-rap om op de bus huiswaarts te springen (en ook een beetje om aan eventuele vervolgingen wegens onzedelijk gedrag te ontsnappen). Gelukkig zijn er de foto's en filmpjes om ons aan deze uitspatting te herinneren! (ik ben dedie met de groene jas rond het middel gebonden)

Zie ook volgend filmpje (uncensured!)
Ons hotel was een beetje in the middle of nowhere (dus geen après-skibars te bespeuren) maar ik moet toegeven dat we na 6u skiën meestal bekaf waren en de tijd tot het avondmaal doobrachten met TV kijken, badjes nemen en dergelijke meer (op de occasionele prankcalls na), maar heb ik genoten!! Thuisgekomen met een vracht inside jokes, bezillion foto's en filmpjes, en een toch wel een béétje gebronzeerd gezicht!

En de volgende dag...naar het strand met 27°, uhu. Met een gratis maansverduistering erbovenop.

Weg naar Andorra!! Blijkbaar toch een busreisje van 9u... En met een grote valies en 9 andere zotten, wahei!!!
Tot vrijdag

Algemene oproep!!!!

Ik trek er nog maar eens tussenuit, men heeft mij gezegd dat ik alles uit mijn Erasmusjaar moet halen en als ze mij dan vragen om 5 dagen te gaan skieën in Andorra zeg ik verdorie geen nee!
Mijn laatste sneeuwavontuur dateert van 1998 en sindsdien zijn mijn heupen ietske verbrederd, enal (om het even met een understatement te zeggen). 'k Ga mij hier geen duur gerief aanschaffen dat ik toch nie mee naar huis krijg dus u hoort mij al komen: heeft iemand ergens een skijas/-broek(ongeveer maat 38)/handschoenen liggen die ik zou kunnen bezigen van 25 febr tot 2 maart? The gang from Gent komt den 16de Valenciawaarts dus die kunnen dat wel naar hier krijgen (eh boelies?) en Dieter kan dat wel weer meepakken wanneer hij eind maart komt. Kwestie van er niet als volgt bij te lopen he... RSVP op blog, mail, msn, 0034 680 127 807, Skype... (aaah de moderne technologie)

.

Bloc Party- The Prayer

Mijn favoriete song van het moment thanks to Jelle:

Muuh

Terwijl ik hier rond de oren geslagen werd met verhalen over pakken sneeuw en toestanden zat ik hier maar schoontjes in de pletseregen! Gelukkig is't intussen weer een aangename 20 graden en ik moet echt nekeer stoppen met over het weer te klappen.
Bon, na mijn laatste examen de maandag kregen we direct al wissel van de wacht: Duitse nummer één ingewisseld voor Duitse nummer twee (al een chance da we het tiketteken bijgehouden hadden niewaar). Welkom Sigrid -zeg maar Siggy- Duitse (ik denk niet dat dat haar echte achternaam is, maar alla)! Die kreeg al op haar eerste avond een fiesta total op haar dak, compleet met crossdressing en politie aan onze deur (ja, den tweede keer, we moeten ons gedeisd houden want reclamatie van kotbaas! iih) In de plaats van eerst nekeer politely te komen vragen of het wat stiller kan eh zeg? Dienen baby van hun bleit ons ook elke nacht wakker zenne.
(Crossdressing: één foto zegt in dit geval zeer weinig! Vlnr Jelle Dan John Craig)

Spontaan komt ook het liedje "Genderbender" in me op, vanwaar, ik weet het ook niet.

Anyhussy, de woensdag kwamen Cédric en companie Valencia terroriseren (of dan vooral Frederik zijn kot) en zijn we 's avonds altegaar naar Bolsería geweest en nadien naar Piccadilly, een CLUB! ("kloep", als ge Spaans wilt klinken) Amma gaaad, ikke in een club!! I know. En dan om 6u omeletten eten op 't appartement. Erasmus, ge moet er iets voor over hebben hé!

Ik weet ook niet wat dat is met de hormonen van onze gasten hier, maar dit tafereeltje kiektege mijn camera gisteravond (ik weet dat dat geen werkwoord is):
(Claire Kate Sigi Alison Eddie) (Eddie)
Dat elandgewei is om mijne froefroe uit mijn ogen te houden hé gasten. We lopen hier nu allemaal rond met babygladde vellekes!!

Eddie en ik hebben vandaag een rondje Toerist in eigen Stad gedaan en de Micalet toren beklommen, alwaar de klokkenluider, 16 jaar jong, juist zijn vriendinnekes een demonstratie (u raadt het al) klokkenluiden aan het geven was. In 't afdalen ei zo na van de zeeeeker 1001 tredekes gekukeld, en een koffietje gedronken met Jacob (US) en Dennis (Dui) die ook toerist in eigen stad aan 't spelen waren. 't Zijn tijden hé.


Er gaat deze week veel volk voorgoed naar huis na een semester Erasmus, dus smijten ze met feestjes rond onze oren. Maarja, ge hebt een weekske vrijaf voor iets hé!
Voor ik echter weer nonkels en tantes moet overtuigen van het feit dat ik hier weldegelijk studeer ook:
Ok, dat ben ik niet maar probeer eens ne foto te trekken van uw eigen ikzelve al studerende hé!
(de onbestaande werkwoordsvormen blijven komen!)

Als afsluiter moet ik mij nog even verexcuseren (!) voor het feit dat ik geen overgang whatsoever tussen mijn paragrafen schijn te kunnen bedenken. Hak op de tak for you!!

Nattigheid

Vergeet de zonneschijn, studeren in het park en T-shirtjes met korte mouwen, de winter heeft hier ook voet aan land gezet! And let me tell you one thing, Valencia is NOT waterproof! (en mijn schoenen en jas ook al niet! Zelfs mijn paraplu niet! (ik was vergeten dat er een gat in zat (thanks, Eddie!) van in Gran Canaria)
In de metrostations giet het regen, ook al zit je op niveau -3, en in de metrowagons zijn de zitjes kleddernat. Ik heb mijn gerief van de vensterbank moeten halen omdat het gewoon los door mijn raam regent! (belachelijk)
Typisch dat ik net vandaag een examen had natuurlijk, op die ene dag in 2 maand dat het hier regent. Na een close encounter met combinatie camion+grote plas en het waden door de straten kwamen we dus pletsnat mooi een half uur te laat op ons eerste examen (metro+regen=vertragingen!), fantastische eerste indruk hmmm... Gelukkig begreep die prof het wel, ze kon moeilijk anders want de verlichting in het hele uniefgebouw haperde om de 10 minuten vanwege de nattigheid.

Overigens heb ik dan ook mijn eerste geslaagd examen op zak, vragen waren reproductiegericht, (Cédric, je zou het haten! ) dus niets linken of nadenken zoals we in Gent hebben. 20 minuten mijn relatie met mijn stoel aangehaald -prof moest even bellen, druk leven- en dan tweede deel van het examen. Spanjaarden!!!
Enfin, maandag al het volgende dus ik zal mijn gezapige studeertempo even moeten oppeppen.

Mammie: gelukkige 50e verjaardag!!!!!

Cumpleaños feliz
Cumpleaños feliz
Te deseamos todos
Cumpleaños feliz!!!

Brief mijnentwege is onderweg, veel plezier vanavond!

Mensen, 't is nu niet omdat ik mij goed voel dat ge collectief niets meer van jullie moet laten horen hé! Mails, berichten, ed zijn nog steeds meer dan welkom!
Allemaal duimen morgen voor mijn eerste examen in het Spaans (mondeling dan nog!) IIiiih

Bobby is een cheesy film. Maar hij werkt wel. Waarschijnlijk geleden van Titanic of Armageddon (oh bitterzoete puberteit ;o)) dat ik nog geweend heb bij een film. Ge zit daar dan, temidden van enkele vrienden, en plots rolt een traan langs uw wang! Aargh! Ge blijft stil zitten, vooral niet afvegen, trekt alleen de aandacht... Blik naar links en naar rechts...waar uw vrienden praktisch allemaal óók zitten te schreien! Doeme toch, en ge wéét dat die film gewoon op uw sentiment werkt hé, niet dat hij een Grote Inhoud heeft. Maar het werkt dus wel.

Wat ook werkt is mijn kooktalent! Ik, die tot voor een half jaar dacht dat mijn repertoire beperkt zou blijven tot allerhande pasta's en enkele basic vlees-patatje-groentjescombinaties,ga de laatste tijd verwoed op zoek naar nieuwe, leuke receptjes om mijn kotgenootjes voor te schotelen. Ik geef toe, het is nog geen Canard à l'orange maar verdoeme, het smaakt!

Terug in Valencia and feeling good!

Terug in Valencia and feeling good!
Het voelt echt totaal anders dan voor de vakantie, niet meer als een aftellen naar terugkeer maar als een tweede habitat. Vreemd, want dit is nu niet bepaald de leukste periode van het jaar, met die examens.
Oorspronkelijk zou ik 4 examens gehad hebben op 4 dagen tijd, maar na een gevecht met een bitchy prof en een gesprek met onze immer vriendelijke coördinator zijn we erin geslaagd alles watte spreiden, hoewel ons laatste examen nog niet vastligt (het hangt af van een onbekende Italiaan). Wat wel maakt dat ik een kruis mogen trekken heb over ons Milaantripje 6 februari.

Ik zie fragmenten in het online VTMnieuws over vreselijke stormen, hier niets van dat alles: stralende zon, staalblauwe hemel, behaaglijke 20 graden... Niet echt de sfeer van de januariexamens dus...dit soort weer krijg je bij ons pas rond mei!
Kate en ik zijn dus gisteren met onze cursus in de Turia gaan zitten, een hopeloze zaak als je ook jongleerballen en een leesbook bijhebt. Algauw kwamen een groepje Slovaken op ons af, gewapend met een rugzak vol poi, van die toortsen en ander jongleermateriaal. Ik zou hun namen even neertypen maar de schrijfwijze is mij helaas onbekend, het klonk als "Vluswuzmi".
Needless to say dat ik nog steeds niet naar behoren kan jongleren.

Later die dag met Craig uit Oklahoma naar Sangre y Arena, een film uit 1916 gebaseerd op het boek van Blasco Ibañez, stomme film en dus begeleid met live pianomuziek, mooi!! En op 5 min stappen van mijn deur, dus dat gaan we vaker doen!
Kate heeft ons zessen (met gasten Craig en Alison) dan een heerlijke moussaka voorgeschoteld, die we vanavond gaan vergelijken met écht Grieks eten in een Grieks restaurant. (we zijn nog nooit op restaurant geweest dus ik wil het woord "decadent" niet horen,ok!) En vrijdag gaat John voor ons koken omdat hij dinsdag mogen meeëten heeft van mijn vol-au-vent (ofte "Yummie food in cups" zoals Eddie het zo treffend omschrijft). Van diëten komt dus niet te veel in huis, haha!

Dan komt hier net binnengewalst met een grijns op zijn gezicht, hij heeft "sobresaliente" op zijn mondeling examen (=uitstekend), so gotta go!

0473 79 44 95

Bags all packed and ready to go!!!
Vanaf nu tot 7 januari weer te bereiken op mijn Belgisch GSMnummer,
see you guys soon!!!

Zondag, 17 december in Valencia. Weder: 22 graden en zonnig.
Claire gaat voor een ochtendwandeling voor ze aan haar taken begint te werken, wat een beetje uitloopt, maar dit terzijde.
Er staat een circus opgesteld bij Alameda, een CIRCUS!! Wihiiw! Veel mamas en papas en kindjes op de baan dus, en hier in Spanje leven ze op dat gebied wat in het verleden: op zondag worden alle kindjes in hun mooie kleertjes gestopt, alles mooi assorti en alle kindjes van hetzelfde gezin in hetzelfde tenuetje; meestal een halflange vest met dubbele rij knopen, een kleedje met satijnen strik (gelijkaardige strik in het haar) met daaronder broekkousen en lakschoentjes met een bandje :o) (Als het meisjes zijn dus hé, het zijn nu ook weer geen transseksuelen die Spanjaarden! Hoewel (maar dat is voor later). En dan paraderen hé, met de mama en papa die ook nogal opgedirkt zijn.
Wat ik op mijn zondagse wandeling ook nog eens placht tegen te komen waren meisjes, opgekleed in de typische klederdracht van de Falleras. De Fallas in Valencia zijn een hele week van soortement carnaval, waarbij comités gigantisch Fallas of carnavalpoppen maken die ze tijdens de Fallas opstoken. In elk comité echter worden de Fallas verkozen, geen poppen dit keer maar vrouwen die in vol ornaat in een praalwagen in de stoet de eerste dag van de Fallas mogen lopen en de festiviteiten openen. Bovendien is er elk jaar een verkiezing voor de "Hoofdfallera", één volwassen vrouw (Falla Mayor) en één kindje (Falla Infantil). De verkiezingen zijn druk bezig en dus worden overal fotoshoots gemaakt natuurlijk.

Bon, over die transseksuelen; na het nogal decadente kerstfeestje op Johns appartement -wat overigens voorgoed de banden tussen John en zijn buren vern..pest heeft- zijn Dan, Kate en een Engels meisje dat als engel verkleed was in een club beland waar blijkbaar een transseksuelenshow, of hoe heet dat, aan de gang was, haha! Naar het schijnt was het nog fascinerend! Ik lag echter reeds in bed rond dat uur, en een geluk dat het feestje gewoon op 't 11e verdiep van ons gebouw was en dat ik Eddie als beschermengel heb want ik weet niet goed meer hoe ik thuisgeraakt ben. Volgende dag: mijn eerste kater! Jah, op uw 22e mag dat al eens zeker... 'k Ben overigens niet van plan het nog eens te proberen. Naar wat ik gehoord heb heb ik geprobeerd Johns kerstboom mee te smokkelen naar beneden..hmm.

Gisterenavond dan was er een kerstfeestje bij Cat en Liz, het derde vandeweek want woensdag was het uiteraard bij ons te doen! Hoogtepunt van de avond was wel toen ik om half 2 wederom het lumineuze idee had even te gaan liggen en dus de helft van het feestj gemist heb (déja vû). Maar het stuk dat ik meegemaakt heb was wel geslaagd, met heerlijke kerstliedjes (denk Mariah Carey,Slade, WHAM! en een heel erg foute houseversie van "Rudolph the Rednosed Raindeer"), Engelse mincepie en shortbread (waarvoor Kate en ik de Corte Ingles gaan plunderen zijn, en meteen ook onze portemonnee, amai buitenlands eten is duur!)en de obligate kerstmutsen (lichtjes inclusief, jawel!). Oh en mistetoe boven de deur...John had echter niet teveel succes (zie foto) Er circuleert ook ergens een foto van mijn op de schoot van Santa van dienst, Ryan. Ik laat het jullie weten als ik hem weet te localiseren.
Needless to say dat ik de voorbije week heel wat behoorlijk zatte mensen gezien heb, oa een Duitser die men de volgende ochtend op Johns zetel terugvonden en die met geen stokken wakker te krijgen was. En dat kerstengelstje was ook behoorlijk scheef.

Maar vandaag zijn we dus braaf geweest en voor school gewerkt, wat ik dus weldegelijk meer doe dan wat uit deze blog zou blijken! Spanje is NIET het paradijs voor luie Erasmussers zoals men ons zo graag wil doen geloven, van die illusie kan ik jullie wel afhelpen. Morgen nemen Jelle en ik de beelden op voor ons "nieuws", dat wordt weer behelpen, een interview afnemen in het Spaans! De laatste week voor de vakantie wordt hiermee ingezet, wat er helaas sommige proffen toe inspireert very last minute een partieel examentje te organiseren, en wel tijdens die les die we missen wegens op het vliegtuig naar huis zitten. Gelukkig valt met dat mens goed te praten en is dat voor ons erasmussertjes verhuisd naar dinsdag. Met morgen les tot 21u wordt dat uiteraard een dikke 10!!!! (kreun)

Wat mijn kerstkalender mij dus vertelt (het enige stuk chocola in huis dat Eddie nog niet geconfisceerd en opgegeten heeft, wil iemand die jongen wat chocola geven als hij hier is???) is dat er nog 5 vakjes overblijven voor de vakantie!

Ziehier mijn plan voor vrijdag:
-landen om 12.15
-13u: hond platknuffelen, alsook eventueel aanwezige ouders en bloedverwanten
-13.30: buren verblijden met mijn stunning appearance, en mij in hun zetel nestelen die ik veel te lang moeten missen heb
-14u: douchen met warm water en mijn kamer inspecteren op dieftallen (you never know, naar t schijnt slaapt die Limburgse daar soms ;o)
-15u: proberen vrienden te contacteren om met mij af te spreken!
-16u: mij in de zetel ploefen en naar goeie programma's kijken,ooohhhh
-17.30: eten op een normaal uur; bij voorkeur frietjes van bij Julien ofterwel spitskool met sausiccen in de oven
-18.00: opnieuw leren autorijden en googlen naar de weg naar Merendree
-18.15: naar Merendree rijden, waarschijnlijk in Kopenhagen terechtkomen en hopelijk op tijd in Merendree toekomen voor het GMKconcert van de eeuw

Voor de rest mag alles spontaan op mij af komen, haha!

And here it is:

http://www.youtube.com/watch?v=bqbL1LKYLmc

't Is eigenlijk een erbarmelijk slecht filmpje, en de helft van onze decoratie hing nog niet op (zelfs onze epilepsie-aanval uitlokkende lichtjes niet) maar ik verwacht op het feestje vanavond gelegenheid genoeg tot het maken van andere -al dan niet compromitterende- filmpjes, jochei!!

En binst da we bezig zijn voor iedereen wiens email ik niet heb :
een "premature" gelukkige kerstwens!!

Lieve lezertjes,

Ik heb een fantastische week achter de rug in Londen en Gran Canaria, met prachtig weer (ja, ook in Londen!) en grappige avonturen. Ik ben nog druk bezig met het aanvullen van mijn dagboek in de minuten die ik over heb tussen lessen volgen, taken maken en koten versieren voor Kerstmis door.
Ik ga waarschijnlijk geen tijd meer hebben om wat te vertellen over ons tripje, maar wie het interesseert kan binnen 9 dagen uiteraard bij mijn eigen ikzelve terecht!
Vrijdag 22 december om 12.15u kom ik toe op Zaventem en tziet er naar uit naar ik moederziel alleen naar Gent ga mogen treinen, dus lieve vriendjes die niets belangrijks omhanden hebben mogen mij altijd tegemoetkomen!

Kate en ik hebben ons gisteren geamuseerd met het versieren van ons appertement voor het kerstfeestje dat we vanavond hosten. Die Chinese winkels, zo weten de mensen die mij hier al komen bezoeken zijn, zijn een waar godsgeschenk voor tacky versiering en/of goedkope huis-tuin-en-keukenbenodigdheden, dus we hebben ons eens laten gaan, met volgend erg fout resultaat:

Het filmpje wordt as we speak op YouTube upgeloaded (Groen Boekje, where art thou???)

Nogmaals: feliz cumpleaños mi hermano!!!!!
Gelukkige verjaardag dus broertje, amuseer u!!
Een broer hebben van 20, das toch wel wat...freaky! Kveronderstel niet dat het erop zal verbeteren als we de 70 naderen :o)
Dikke zoen en hopelijk is mijn kaartje al toegekomen!!

Valencia is schoon zenne..

Maar morgen (vanavond, want ik kan thuis niets meer uploaden op mn blog, noch mails sturen!!) ga ik naar Barcelona! Zeer impulsief eigenlijk: Eddie heeft daar familie wonen die hij in september voor het eerst in zijn leven gezien heeft, en hij vond dat het tijd was om die nog eens te gaan bezoeken. En omdat we tegen maandag niet speciaal veel werk hebben en ik mij vorig weekend zitten enerveren had omdat ik niet mee was gegaan naar Madrid, ben ik daarnet een ticket gaan halen! 19euro mannen, om naar Barcelona te gaan :D Dan kunde al eens voor twee dagen afzakken hÈ. 'k Denk niet dat we echt de toerist gaan uithangen, die mensen wonen natuurlijk niet in het centrum en Eddie wil vooral bij zijn familie zijn,maar ge zijt er toch eens mee weg.

Niet dat we daarna veel thuis gaan zijn, want vanaf woensdag hebben we puente de diciembre, 'k weet nietmeer wat voor feesten het zijn, voor mijn part sinterklaasfeesten, dus HEY Eddie en ik gaan naar Gran Canaria! Niet om op het strand te gaan liggen, zoals iedereen lijkt te denken, maar om met de auto rond te rijden en mooie plekjes te ontdekken. We vliegen via Londen (I know, maar het was goedkoper) en hebben dus ook een namiddag, nacht en ochtend in Londen *brede grijns*
Iedereen die nu denkt "verwend nest, ge zit dan in Spanje en dan nog de vlieger op!", ten eerste Gran Canaria IS geloof ik Spanje, en ten tweede moet ik rekening houden met een vriendje die dit vanuit een heel ander perspectief bekijkt, namelijk "Ik ben nu in Europa, wanneer ga ik ooit nog voor zo weinig geld naar (vul zelf in) kunnen vliegen!". Eerst wou hij naar Marokko maar dat bleek een mission impossible (4 dan). 't Is dus een compromis geworden tussen Madrid en Marokko!

Volgende week dus geen nieuws (niet dat het de laatsten tijd ne vetten was), maar intussen kunt ge nog altijd de verhalen van Tom, die intussen in AustraliÎ zit en Eddie dodelijk jaloers maakt met verhalen over strandBBQ's. En ja, ik schrijd BBQ omdat ik geen idee heb hoe je barbecue/barceque/...moet schrijven. Waar is mijn groen boekje als ik het nodig heb hÈ!!

Overigens gisteren naar El Perfume geweest (Het parfum, naar het boek van S¸skind). Ik had er wa schrik voor, ik weet hoe ze soms een prachtig boek kunnen verneuken, maar 't is echt een prachtige adaptatie geworden die geen minuut verveelt ondanks de lange duur (2,5u!). Ge moet het maar doen, geuren zo treffend beschrijven in een geurloos medium! (ik moest denken aan de lessen Film, met die experimenten met geurcinema :o)) En zeker NIET aan te raden (vind ik): Scoop. Sooooo over the top!!! Moest het geen Woody Allenfilm zijn met Scarlett JOhanson in de hoofdrol zou iedereen het een idiote prent vinden peis ik.
Anyway, tot zover mijn filmrecensies :o) Ik laat het verder volledig weer aan Kevin over!

't was eens tof, met John (Canada) naar de film,normaalgezien zijn we altijd met een bende weg maar das moeilijker om mensen echt te leren kennen vind ik. Nu ging dat dus wel en we hebben achteraf in de Rocafull ook nog een goed klapke gedaan. Tegen middernacht thuis, Eddie achter zijn bureau verwachtende want daar vind ik hem meestal, de strever ;o) (ik mag dat zeggen, want ten eerste is het een poetische overdrijving en ten tweede verstaat hij geen Nederlands behalve de basics of Ghentish namelijk "vree wijs" en "frieten")
Hij was met Dan en Anja naar de Irish Pub afgezakt voor de voetbal maar zou daarna naar huis komen om nog wat te werken, niet dus :D
Om 5u komt die daar binnengestommeld "we zijn wat blijven hangen", nogal sterk riekend naar Guinness en sigaretten (mijn reukorgaan was gevoeliger dan gewoonlijk met die film). Ok, dus ik maak plaats in bed, "Neenee", zegt die "Ik ga nog wat werken in de living", waarop hij zijn laptop dus verhuist.
Nog geen 10 minuten later wordt er aan de deur gebeld: Dan, gewapend met een boek over publiek recht Èn een tas vol eieren en spek. Tegen half zes werd mijn poezelig neusje (we can all agree on that ;o)) dus geteisterd door een Guinness-sigaretten-bacon&eggs-stank, en gezien mijn slaapdronken toestand was dat Ècht een surreÎle situatie. Dan is overigens om 8.30 direct doorgegaan naar de les. Owkeeeej... misschien moet ik die entry over hoe we de Erasmusstereotiepen doorbreken maar wissen!

November!

Ik krijg klachten over de frequentie van mijn schrijfsels dus hier gaan we nog eens! La cosa es, het is onvermijdelijk dat de frequentie van mijn nieuwe indrukken ook vermindert en ik wil niet dat ik een "en dit heb ik vandaag gedaan"-blog wordt.

Ennieweej!!
Vorig weekend met mijn koor op weekend geweest naar Alborache, een mooi dorpje omringd door heuvels en mooie Spaanse natuur. Helaas hebben we van dat moois (en van het prachtige weer!) niet echt kunnen genieten omdat we 8u per dag repeteerden! Ze menen het wel hoor, maar ik geniet er echt van, 'k wou dat ik een bandopnemertje had.
Ik ga jullie de verhalen besparen van de doop die wij nieuwelingskes ondergaan hebben, het feit dat we ons gezamenlijk zeer belachelijk gemaakt hebben (en Felic en ik nog meer, met ons halfslachtig Spaans zonder al teveel aandacht voor werkwoordstijden. En ik eigenlijk nóg meer:)) met antennes op ons hoofd, paella en dergelijke meer. Het koor hier wordt bevolkt door een veel jonger publiek dan in Gent en ik moet zeggen, het heeft ook wel iets,een totaal andere ambiance geeft dat. Zie ik daar enkele vrienden in spé???
Ik dacht eerlijk gezegd al dat ik mijn Magic Touch (ahum) kwijtgespeeld was. Ik zag mezelf als redelijk sociaal en zeker niet als een antipathiek geval dat geen vrienden kan maken, maar eerlijk gezegd begon ik er wat aan te twijfelen met die idiote verhalen op 't unief. Maar kijk, na twee weken in de orfeon heb ik al een boel vriendjes die weirde movienights met mij willen organiseren :-) Zo'n irritant kind zal ik dus ook wel niet zijn eeh,
Behalve dat ik geen namen kan onthouden (maar als ge "Carmen", "José" of "Juan" gokt zitte meestal wel goed).
(Foto's heb ik nog niet in mijn bezit, maar Anna heeft ze mij beloofd!)

Kleine bepeinzing tussendoor: Welk bedrijf maakt nu medicamenten onder de naam "Schering"? Elke normale mens denkt dan toch onmiddelijk "en inslag"? Drives me nuts, elke keer ik mijn badkamer binnenkom!

De week dáárvoor (het ís al lang geleden dat ik hier iets opgezet heb) zijn Hanne, Tom en mijn allerliefste broertje mij komen verblijden met hun gezelschap. Mijn bezoekers hebben altijd chance met het weer, dus zondag stranddag! Alexis en zijn hippe muts (2euro in de CHinese winkel, wat een prijsconcurrentie!) waren het hele weekend onafscheidelijk, dus stel u Alexis voor met blote bast en benen,en een wollen lamamuts op zijn kop.
Daar op het strand nog gelachen met een man met een midlifecrisis die een duik in het water wou nemen en daarvoor een half uur stretchoefeningen stond te doen. Alexis' pogingen tot het op band vastleggen van die gymnastiek werd echter niet in dank afgenomen. Verder hebben we een shopdagje ingelast (met Tom die drie bezoeken aan Pull&Bear nodig had op zijn keuze te maken :p), afspraakjes in de Starbucks, zoektocht naar de fameuze Drum&Bass platenwinkel,homecooked lasagne, socializen met de mensen in de jeugdherberg (dat deed echt raar om daar terug te zijn, die sfeer en die geur...), het obligatoire bezoek aan de Ciudad de las Artes y Ciencias...
Mijn laatste bezoekers dit semester, maar zeer welgekomen, 'k heb er echt van genoten om te kunnen babbelen over de mensen thuis en de soaplike situaties waarin iedereen telkens weer blijkt te verzeilen. (en ja, foto's ALTIJD vanop PLaca de la Virgen, ik maak een collectie aan, danku. Voor andere foto's check fotospace vanaf morgen ofzo)


Vorige woensdag hebben we deelgenomen aan de Pubquiz in de Irish Pub, die we natuurlijk met glans verloren hebben maar ik wou dat al lang eens doen! En gisteren hebben we een strandpicknick georganiseerd met Craig (US) INgird&Ingrid (Sp), 4 DUitsers en Benoit (Fr). Ik bedoel, het was geen bikiniweer maar meer dan een T-shirtje had ge ook niet nodig, zaaaaalig!Ik weet dat het ginder ook mooi weer is dus ik kan jullie ogen niet uitsteken maar geloof me vrij, ik gedij beter in een Mediterraan klimaat!
Tegen 19u was het hier dan een hectisch gedoe voor onze deur: Madrid-Valencia! Blijkbaar een big deal, want voor minder dan 60euro kon ge geen tickets bemachtigen, bovendien waren ze in een wip uitverkocht. Eddie heeft zich als schamele troost dan maar een "Hup Valencia" (maar niet echt) sjaal gekocht en een paar gasten meegesleurd naar (alweer) de Irish Pub (het is niet dat we wíllen, maar ze hebben er zoveel TV's!). Voor de tweede helft heb ik me ook laten verleiden maar mijn negatieve vibes hebben Valencia natuurlijk doen verliezen. Dan maar ene gaan drinken met Rob en Serol, ook een eeuwigheid geleden dat ik die gezien had!

We hebben vlakbij een goeie tapaszaak gevonden, die we "The tapasplace on the corner" noemen omdat we de officiële naam nergens kunnen vinden,dus volgende bezoekers hoeven niet meer tot aan PLaca de la Reina geleid worden! In combinatie met de Rocafull, een stemmig cafeetje op Placa Xuquer, zorgt dat hier geregeld voor aangename schoolavonden (met elke dag les om 8.30 of 9.30 moede nie bepaald nen disco gaan zoeken hé). Overigens moet ge hier nooit ver lopen, we wonen midden in de café (eerder danscafé)buurt. Deze week proberen we een James Bond avond te regelen, met als grans finale de nieue Casino Royale! Tot nu toe echter enkel in gedubde versie, dus we checken de affiche van Cine Babel en Cine Aragón elke dag!
(anders wordt het tot in de kerstvakantie zenne, komaan: "Yo soy Bond...James Bond...un Martini, mezclado, no agitado"...op wat slaat dat hé)

Laat het gras maar groeien

Aangezien ik tegenwoordig met Felic naar het koor ga, bleef
er nog één persoon over om eens goed mee te "bonden": Kate!
Ik ging woensdagnamiddag toevallig op een shoppingspree (in
mijn "We gaan naar Spanje! Zon! Zee! Strand!" enthousiasme
van augustus was ik een beetje vergeten van winterkleren
mee te brengen)en Kate ging enkele cadeautjes kopen voor de
mensen thuis. Uiteindelijk is van dat plan niet teveel in
huis gekomen en zijn we op het terras van Café Lisboa
(onder de olijfboom) beland waar we theetjes zitten
consumeren hebben. De tafel naast de onze werd bezet door
twee Leuvenaars die in Barcelona wonen, ik kon het
uiteraard niet laten van ze aan te spreken...ontluikend
patriottisme I say! Mijn sluw trucje bestond erin hen te
vragen wie in 2002 Roland Garros gewonnen heeft, want dat
was een vraag in het kruiswoordraadsel dat we aan het
proberen invullen waren. Ze moesten ons het antwoord
schuldig maar intussen had ik wel lekker De Morgen in mijn
bezit, die ze mij onbaatzuchtig als ze waren gaven.
Aangezien een Nederlands kruiswoordraadsel voor Kate nog
net iets te hoog gegrepen is hebben we ons dan maar op
Sudoku gestort. U hoort het goed, Sudoku, ik met mijn brein
waarvan het wiskundig en logisch gedeelte lichtelijk
geabimeerd is!
Who are you and what did you do to my real identity???

IK moet zeggen dat ik er nog niet eens te slecht in ben,
terwijl ik mij een namiddag met Wouter herinner: hij
probeerde mij de beginselen van het nobele spel dat Sudoku
heet bij te brengen, wat alleen bewees dat ik nog steeds
het miniemste beetje wiskundig inzicht mankeerde. Mijn
brein is zich aan het ontwikkelen jong!
Eddie en ik hebben die avond zowaar in bed Sudoku's zitten
ontcijferen, hilarisch gewoon hoe we radicaal komaf maken
met het stereotiepe beeld van de "partyyyy" Erasmusstudent
:o)

Kate en ik zijn vervolgend El Carmen gaan doorkruisen op
zoek naar een kapper waarover we gelezen hadden in een
boekje. Zeer tof ingerichte zaak, heel hip met
koekoeksklok, de muur behangen met een natuurlandschap,
poppetjes en kleurtjes, en drie wel Erg Weirde Kappers met
een hairdo die ik mijn ergste vijand nog niet zou
toewensen:
coupe grasmachien, peroxideblond met zwarte
luipaardvlekken!
Als ik één ding geleerd heb uit de Flair is het wel dat je
stante pede rechtsomkeert maakt als je kapper in spé een
kapsel heeft dat u absoluut niet aanstaat; maar waaghalzen
die we zijn bleven we met een stijgend adrenalinegehalte in
ons bloed in de rode zeteltjes zitten. Het beterde er niet
echt op toen we hun portfolio doorbladerden dat daar op een
tafeltje tentoongespreid lag: vogelverschikkers, felle
kleuren, god...en ik kan niet eens deftig uitleggen wat ik
wil in het Spaans! Toen Kate echter zonder al teveel happen
uit haar haar de kapperstoel verliet waagde ik het er ook
maar op en eigenlijk is het exact hetzelfde als altijd als
ik naar de kapper ga :o) alleen heeft het mij maar 20euro
gekost!


Geen foto's dit keer, ik neem da nie mee naar de kapper hé.
Kijk maar nog eens naar de foto's van mijn verjaardag ofzo
:o)

Palindrome Birthday

Ahja, 22...
Aangezien zowat iedereen het al weet wordt dit een kort bericht (I'll try): aangezien Tjeu hier met de auto was hebben we de gelegenheid gegrepen en zijn we naar Alicante gereden (op 2u rijden van hier, ipv 1 zoals we dachten) Omdat we luie kiekies zijn waren we daar pas rond 15u maar 't is toch een zalige dag geworden, wat wilt ge, als het 30 graden is op uw verjaardag en ge in Alicante tussen de toeristen rondloopt! 'k Had echt een zwaar "het is vakantie en we gaan op een road trip!!" gevoel, fantastich, zeker toen we onze voetjes verwenden door in de zee te gaan rondlopen (Eddie heeft zich aan een echte duik gewaagd,maar ik had mijn bikini ergens ver weg gestopt en was te lui om mij om te kleden), op de golfbreker lopen onnozel doen (zie fotos op space)en goe gebabbeld en veel gelachen! Tjeu wou persé paella eten 's middags en negeerde vakkundig de subtiele elleboogstoten die hij van Eddie kreeg (zo vernam ik later). Kate zou immers 's avonds een verrassingsverjaardagspaella klaarmaken! Vandaar dus dat we die dag twee keer paella gegeten hebben, maar boy was it good! (behalve de bediening, zo nen boer!)


Het Castillo de Santa Barbara bezocht, heel oud fort. Prachtig zicht van daarboven, zeker met de ondergaande zon die de stad in een prachtig licht liet baden, de glinsterende zee, de bommen-en-granaten omgeving, de wapperende Spaanse vlag in contrast met een roze-paarse hemel... Dit alles in een temperatuur van nog steeds om en bij de 25 graden! Toch wel mijn heetste verjaardag ooit, om beter te doen ga ik volgend jaar op bezoek moeten gaan in Australië ben ik bang.

Na het uiterst gezellige diner dan nog naar de Rocky Horror Picture show gekeken, maar naar mijn gevoel moet ge toch al serieus zat zijn om u daarmee te amuseren, wat een weirde film! Kate ging er echter volledig in op en stond in de living mee te zingen en dansen met de liedjes (maar dat telt niet, das een Britse en Britten zijn chronisch zat). Om het eens met clichés te zeggen.
Ik was trouwens de vrijdag al zat genoeg geweest. Om de omas en opas onder jullie gerust te stellen: ik ben braaf geweest hoor, alleen heb ik mij op mijn 22e verjaardagsfeestje (
iedereen verkleed! gigantisch grappig!) net iets te enthousiast op de martini, kriek en wodka-limon gestort, waardoor ik dringen een bezoekje aan het kleinste kamertje kon gebruiken. Het bewuste kamertje bleek echter bezet dus ging ik mij efkes op Eddies bed leggen, waar ik een kleine twee uur later weer wakkerwerd. Op de vraag waarom ze mij niet wakkergemaakt hadden zeiden ze dat ze geprobeerd hadden maar dat ik zei dat ze mij moesten laten slapen :p Slaapkop dat ik ben hé! Gelukkig was ik niet te laat om de performance van ons bovenbuur te zien die vriend en gitaar had meegebracht en een super privé-optredentje ten beste hebben gegeven. 't Deed mij wat denken aan de 18e verjaardag van Géraldine, zo gezellig en goeie muziek! Die mannen kunnen echt goed zingen.


Na Tjeu heb ik mijn ouders 3 dagen over de vloer gehad, veel te kort natuurlijk maar 't heeft me echt deugd gedaan!!!
We krijgen hier gene rust want nu kampeert Felic' lief hier een week (Darren uit Schotland, wel een internationaal kot hier moet ik zeggen hoor), en zaterdag komen mijn lief broertje, Hanne en Tom al!!! (woohoo!)

Verder moet niemand panikeren als ze in de Avinguda D'Aragon belanden als ze mij komen bezoeken, this is Valencia baby, en alles dus in twee talen! Raak daar maar eens wijs uit hé, ze beginnen dan tegen u te ratelen in 't Valenciaans en ik maar peinzen dat ik mijn Spaans acuut en ter plekke ben kwijtgespeeld!
Ook leuk: alle meisjes onder de 18 lopen hier met een schattig uniformpje rond: Schotse geruite rok, hoog opgetrokken sokken in lakschoenen, hemdje en schoolpull. Die zien er dus allemaal oftewel 14 uit, oftewel behoorlijk foute imitaties van Britney Spears in haar 1e hit. Ik denk dat er een regeringscrisis zou ontstaan moest pak Verhofstadt het in zijn hoofd krijgen zo'n uniform op te leggen! Wilde hordes 17-jarigen die de ministeriële kabinette bestormen!!!
Enfin, ik heb mijn best gedaan er een foto van te trekken maar omdat ze mij algauw begonnen bezien als een lesbische stalkster heb ik mijn pogingen na een tijdje gestaakt. Hopelijk binnenkort op uw lievelingsblog ;o)

Jamie Cullum

Jamie Cullum! ‘t Is dan misschien een aapachtig dwergje met ADHD (of aan de speed, zijn we niet echt uit), maar MAN wat een entertainer! Inderdaad, vandeweek pas kwam ik erachter dat één van mijn favoriete artiesten Valencia aandeed!
Zijn optreden viel echter samen met de eerste repetitie van mijn koor in spé, inclusief etentje achteraf. Omdat dat echt veel voor mij betekent had ik dus afgezien van mijn avondje Jamiejazz. Die mensen van het koor belden mij echter maar niet, terwijl ze Felic vorige week woensdag al hadden laten weten dat er erbij was. Ook op mails (ik geef toe, misschien niet in het vlotte Spaans dat ze gewend zijn, but I try!) werd niet geantwoord dus was ik eigenlijk wel wat pissig en besloot ik mezelf vrijdagavond toch op een ticket te trakteren. Zaterdagavond echter kon Felic me overtuigen toch mee te gaan en zelf eens te gaan vragen waarom ze in godsnaam niet eens zo beleefd konden zijn mij te melden dat ik niet geaccepteerd was, dus ikke mee, door de regen, naar het repetitielokaal in de unief op 6min van ons kot. Ik dat dus gaan vragen aan Vicente en die dacht nog lollig te zijn door doodleuk te zeggen dat ik niet goed genoeg was, waarna hij in lachen uitbarstte “Cler! (want zo zeggen ze dat) Tuuuuurlijk zijt ge erbij! Zo’n goeie auditie!”. Ik stond echt met mijn bakkes vol tanden, maar gelukkig!!! Ge kunt het u niet voorstellen! De dag ervoor was ik met Eddie naar Copying Beethoven gaan zien (in cinemas near you) en besefte ik nogmaals hoezeer ik mijn muziek mistegede. Dus bij deze :D Wat was er gebeurd, ze waren mijn nummer kwijtgeraakt, waren naar mijn kot gekomen maar hadden de verkeerde trap genomen, en op nummer 4 daar gezegd dat ze tegen Claire moesten zeggen dat ik geaccepteerd was. Die mensen wisten natuurlijk van toeten noch blazen en ik bijgevolg ook. En dit is het verhaal van de slechte administratie van het Orfeon Universitario de Valencia. Ze maken wel nogal een fuss over hoe belangrijk dit koor wel is, en dat ze vorig jaar in China gaan zingen zijn enzo, maareuh kheb toch niet de indruk dat het aan het GMK kan tippen hoor.
Wel kunt ge hier voor de belachelijkste dingen studiepunten krijgen: omdat ge vb in het koor zit, omdat ge een Spaanse cursus volgt als buitenlander, omdat ge naar een seminarie gaat,... Jammer genoeg vinden ze dat in België ook belachelijk en telt dat voor ons niet, anders was mijn broodje hier wel gebakken!

Bon, Jamie Cullum dus. Ik ben daar in de helft van die repetitie (we repeteren trouwens 5u per week, verspreid over twee avonden) weggelopen, serieus tegen de zin van de dirigent maar hey, als zij mij niet deftig kunnen laten weten dat ik erbij ben kan ik mijn avond ook niet vrijhouden hé. Achteraf gezien had ik gerust tot het einde kunnen blijven want ik zou de Spanjaarden nu toch al beter moeten kennen, ipv om 20u kregen we Jamie natuurlijk pas om 22.30 te zien, wat daarom niet minder woohoo was! Dan, Alison en haar vriend Ed waren er ook dus ik had mijn compagnie, en het optreden was zonder meer fantastisch! Wat een energie, wat een charisma, wat een stem!! Die mag ook eens op mijn verjaardag komen zingen zenne! Live nog 5 keer beter dan op CD, ik ging er echt volledig in op, en die kerel maar op en van zijn piano springen! Dan smijt die daar plots “don’t you wish your boyfriend was short like me” tussen , haha, ‘t is inderdaad een dwergje.
Voor de female christman elf gone bad daarna (“VaneXXa”. Brrrrr.) hebben we gepast.
By the way, dit was allemaal op Heineken Greenspace, een festival dat een week duurt. Donderdag zijn we daar trouwens gratis naar MonoYaMono gaan kijken, de band van onze bovenbuur, sterk!!!

Als de kat van huis is....

Ik zit braafjes in de les en wat doen die twee apen hier: mijn keuken onderspetsen met geplette bananen tedoeme! Het idee was waarschijnlijk milkshake maken, maar bij gebrek aan een mixer hebben ze dan maar een boormachine gekocht, daar een klopper op gemonteerd (mijn salon lag vol gereedschap, boys and their toys hé ;o)) en dan een substantie proberen mixen met dit bijzondere werktuig. (Flopper genaamd: een geflopte klopper)
Kijk zelf maar naar de resultaten:
Deel 1: introductie van de Flopper
http://www.youtube.com/watch?v=4gHTzqTmztA

Deel 2: Making the milkshake
http://www.youtube.com/watch?v=rPENlGnZBC8


Deel 3: uiteindelijke oplossing
http://www.youtube.com/watch?v=7szfanv2nE4

(Schort: eigendom van Claire Bracke)

Update: ik kom hier net thuis en Tjeu heeft zowaar sojabonen gevonden in de plaatselijke supermarkt! Ik snap het niet en I don't get it; ik loop daar al twee maand achter te zoeken! Enfin, ik rij ook verloren op de baan van Zwijnaarde naar Merelbeke om in Kalken uit te komen, dus 't zal wel aan mij liggen.

Bezoek

Le Matthieu est arrivé!! Met een nieuwbakken interesse voor Frans en fotografie (Felic en hij hebben er al een fotobattle opzitten, hij bleef maar foto·s maken tot Felic met haar camera afkwam "I have a weapon too!!" ) ·t Is echt tof om mijn buurtje van thuis nu als flatmate te hebben en te kunnen bijpraten en filmpjes kijken zoals thuis.
Ge houdt het toch niet voor mogelijk, om 18u de maandag vertrekken en om 15u de volgende dag al aan mijn deur staan, en ik was dan nog niet thuis ook want had hem ten vroeeeeegste voor het avondeten (Vlaamse tijd) verwacht! In feite liep ik op dat moment met 4 pompoenen door de Turia te zwoegen, we moeten toch een beetje toepaselijke decoratie hebben he zaterdag. Trouwens, hebben pompoenen een mistig en nat klimaat nodig misschien? Ik meen mij te herinneren dat rond deze tijd van het jaar de tuin bij Frank en Marie volligt met vette oranje bollen, hier zijn we naar de Mercado Central geweest (dé referentie voor verse groenten en fruit) en het enige wat we op de kop konden tikken waren grijze kalebasachtige dingskes, en kleine pompoentje speciaal voor Halloween geïmporteerd naar Valencia en aan 4euro t stuk!!
Bon, ik zal in Gent waarschijnlijk ook geen appelsienen in de bomen meer moeten verwachten he maar toch, ik had daar niet aan gedacht dat dat hier misschien niet voorhanden zou zijn (net als sojabonen, hebben ze hier nog nooit van gehoord).

Tjeu moet vrees ik de stad wat op zijn eentje verkennen, hoewel ik hem gisteren een rondleiding gegeven heb van de oude binnenstad en het dak; ik heb namelijk tot vrijdag nogal veel les en toestanden... C·est quand même quelque chose hein.

Vandeweek!

Helaas, hier geen spannende tijgerknuffelverhalen of sexy Thaische masseuses zoals in Toms reisrelaas (http://thomasbelgium.blogspot.com/), maar toch volgend overzicht van de voorbije week!

- we hebben een flamenco-optreden bijgewoond in een gezellige live musicbar hier vlak om de hoek. Normaal is dat daar te betalen, maar disndagavond is het erasmusnight, wat erop neerkomt dat er meer blond volk rondloopt dan anders en dat een copa je 5euro kost ipv 8, wat nog steeds duur is maar alleehop.

- woensdag hebben Felic en ik auditie gedaan voor het Orfeon Universitario de Valencia. Ik verwachtte een informeel zangstondetje zoals in het GMK, maar hier kwam er zowaar een zeskoppige jury aan te pas waarvoor ik moederziel alleen een "voorbereid stuk" moest zingen! Nieksenie voorbereid natuurlijk, dus boy heb ik ge-Ave Mariaat zoals ik nog nooit ge-Ave Mariaat had!! De tweede selectieronde (ik weet het, ik voelde mij een kandidaat voor Idool 2007!) kregen we een partituur in de handen geduwd die we dan in kwartet moesten zingen, elk zijn eigen stem (ze hebben van mij een sopraan willen maken, maar dat heeft niet gepakt zenne! "misschien zijt ge zenuwachtig en kunt ge normaalgezien wel hoger??"). Enfin, de audities duren 2 weken dus nadien weten we of we het gehaald hebben, ik hoop van wel want ik heb echt genoten van da uurtje zingen, dan besefte ik pas hoeveel ik dat al gemist heb de voorbije 4 maanden. Neuriend door de Jardines de Reals terug naar huis gewandeld en halverwege overvallen door een storm met zondvloedallures (en hagel, wtf?? 't Is hier 28graden!). Ook in Valencia kan het mooie weer dus (tijdelijk) keren!

-Donderdag twee brieven in de bus: van mijn twee oma's! Zo'n echte omabrief, dat is toch plezant om in uw handen te hebben: perfect handschrift, mooi geformuleerde zinnen, lekker ouderwets... Leuk, post krijgen!! (zeker nu we eindelijk beslag kunnen leggen hebben op de sleutel van onze brievenbus)
Die avond enkele mensen leren kennen in een café in de buurt die ook in ons gebouw wonen. Ik ben ermee aan de praat geraakt nav hun hondje, een 4 maand oude Dalmatiër met de geestige naam Pucho (peuk in het Spaans). Een uur later hadden we twee Spaanse kenissen bij, die ons met hun hond willen laten gaan wandelen (hoezee!) en die gitaar willen komen spelen op mijn verjaardag :o)
Verder is iedere Spanjaard die ik hier tegenkom onder de indruk van mijn Spaans, alé, toch als ik zeg dat ik er nog maar 2 maand mee bezig ben, behalve natuurlijk mijn proffen. Ik stel voor dat ze eens Mediarecht komen volgen in België en zien hoeveel ze er na twee maand van verstaan.

- Ook diezelfde avond: spontaan kotfeestje; plots stonden hier 15 man aan de deur! Toffe sfeer, leuk gebabbeld, enzovoort. Eigenlijk lijken al die feestjes wel op elkaar hé dus 't is moeilijk daar echt iets over te vertellen. Maar beschrijvingen van zotte kamerinwijdingen (Mattia) en platdrukpartys in het ICC, mislukte Culture Clubpogingen,verleidingspogingen via gratis dagbladen, het is hier allemaal welkom!!

-Vrijdagavond zijn we totaal a l'imroviste binnengevallen op Barbaras verjaardagsfeestje, enkel wisten wij niet dat het haar verjaardag was en stonden we daar nogal schaamtelijk met lege handen... Toch enkele interessante gesprekken gevoerd en mensen leren kennen, oa een Canadees die ook in ons gebouw woont en die dan de zaterdag mee gaan voetballen is met de gasten in de Turia. Een waar schouwspel voorwaar.

-En gisterenavond tenslotte een avond doorgebracht op het kot van Liz en Cat, praaaachtige kamers, net zoals op Barbaras kot trouwens. Nuja, ik ben content met het onze zenne, maar 't gras is altijd groener aan de andere kant hé, vooral als het rood is. Naar Zoolander gekeken, een nogal debiele film naar mijn bescheiden mening, en daarna een soort van poker gespeeld waar ik niet aan uit geraakte. Oh en politieke discussies gevoerdmet Serol, die van Istanbul is. Ik weet, niet direct mijnen dada, maar 't was interessant!

Goh, zo'n relaas van een week is toch maar droog hé als ge er zo de details wat moet uithalen, maar anders wordt het weer veel te lang! En als ik dat zo zie gaan wij precies veel weg, behalve dat niemand het hier als "weggaan" ziet als ge niet tot de zevenen in een club gezeten hebt. Voor mij is dit meer dan voldoende hoor, met mijn teer gestel :p

PS relevanter foto's binnenkort op fotospace, kmoet nog eens mijn fototoestel op de pc aansluiten. Ik heb mij nu -na drie weken discussie over de relevantie van dergelijk netwerk- aangesloten op faceboom.com(ofte CaraLibro :o)), een soortement geavanceerde msn Spaces, waardoor ik de foto's van mijn maatjes hier naar hartelust kan stelen, hiephoi!

Weird weekend

Wegens het niet vinden van goedkope accomodatie in Alicante/Madrid/whereever in Spain besloten we onszelf maar te entertainen. Dat begon woensdag met een duik in de Piscina Valenciana, wat een vreemde ervaring werd. Ipv aparte kleedhokjes is er één hok voor de vrouwen en één voor de mannen. Schwung, teruggekatapulteerd naar 1991: eerste zwemlessen op school. (lawaai, klein kindjes, voetschimmel!!)
Ik liep daar dan wat verloren met mijn handdoekje, kon het zwembad niet vinden dus heb dan maar een oud dametje gevolgd. Ik zwier mijn eigen ikzelve zwaaiend het water in en word er na ongeveer 23 meter alweer uitgeroepen: enkel baan 3 is voor vrij zwemmen op dit uur én je moet een badmuts dragen. Een badmuts?? In de 21e eeuw? In mijn 21ste levensjaar?? Ik kon en zou er niet aan ontsnappen en dus werd er mij een roze lapje aangereikt dat ik over mijn weelderige haardos diende te trekken. Even later beweegde ik me schoolslags én met een uiterst hip hoofddeksel door het water, braafjes in baan 3. Van het eerste leerjaar gesproken... Bon, idiote roze badmuts of niet, het deed geweldig veel deugd nog eens in het water te kunnen drijven. Later die avond een hele aangename wandeling in het oude stadsgedeelte met Eddie (die geen GSM meer heeft nadat hij beroofd werd in het park, we moeten dus via briefjes afspreken, het heeft toch iets: "Meet me at 20.45 at the Puente de las Flores (een brug die zowat bestáát uit bloemen) for a walk through the old city." .

Donderdag was een zéér vreemde dag, zowat alles liep mis. Een mooi boottochtje op de Albufera, een gigantisch meer slash rijstveld liep nog goed af maar toen we te voet de geburen wouden gaan verkennen liep het een beetje fout. Als België is: dorp-dorp-dorp-stad-dorp, is Spanje: dorp-5 km niets-dorp-5km niets en die dorpen zijn enkel met elkaar verbonden via een soort autosnelweg, die we dan ook afgewandeld hebben op zoek naar een bushalte. Die fameuze bus wou dan maar niet afkomen dus hebben we het na 2 uur op een liften gezet, waarbij we scheef bekeken of toch alleszins zwierig genegeerd werden door passerende automobilisten! Een sympathiek koppel dat zelf liftend door het buitenland trekt, Javi en Mara, pikte ons tenslotte op en vertelde ons dat liften hier absoluut not done is. Vreemd. Zelfs ik pik voltallige scoutsgroepen op. Maar tegenwoordig verbaast niets ons nog van die vreemde Spanjaarden. We hebben ons dan maar laten afzetten aan het strand en er nog een luie late namiddag van gemaakt..Ja u hoort het goed, strand, het is hier nog steeds om en bij de 26 tot 30 graden, hoewel het sinds van 't weekend gevoelig verkouderd is. (if that's even a word)

's Avonds een Friends-ervaring gehad, c'est à dire een DVD gaan huren (Memento), de zetels versleept en een pizza besteld! Ik was helemaal springerig, pizza delivery, hoe stoer!! Heb de volle 30 minuten aan de deur staan wachten :o)
Dan 3 kwartier geslapen om gewekt te worden door Kate, Eddie en Jelle, "we gaan uit, gade nog mee?" OK, ik lijk wel gek en jullie geloven dit waarschijnlijk niet maar even later stond ik met kleine oogjes ergens in een danscafé dichtbij Xativa... Een messageparty (zijn Valencianen blijkbaar hevige fans van) en onbetaalbare drankjes, ik ben dan ook rond 3u reeds huiswaarts gekeerd en zo te horen heel wat fun gemist (aanzoeken,opdringerige homo's, het is toch iets), maar Claire blijft Claire,ik heb mijn slaap nodig, heel wat mensen onder jullie weten in wat voor chagrijnig monster ik anders muteer hé.

Ik moet al peinzen wat we de rest van het weekend uitgespookt hebben dus zo belangrijk kan het niet zijn. Jazzconcertje meegepikt, met ons tweetjes want Britten die op Spaanse tijd leven zijn onmogelijk om mee af te spreken. (3u na afspraak belden ze ons om te zeggen dat ze ons niet konden vinden :D)
Huissleutels verloren en bijna ook die van Kate, naar Kinsey gekeken, in de Turia gelegen, cafeetjes in Barrio Carmen bezocht, Kwak gedronken op een pleintje (uit een plastic zak, alcohol op straat na 22u= prohibido!), grote kuis gehouden,veel gebabbeld, plannen gemaakt voor mijn verjaardag...

Binnen een uur moet ik weer vertrekken naar de les, iets wat ik niet met aangename dingen associeer. Ik ben blijkbaar extreem gemakkelijk conditioneerbaar want na die vreselijke schoolweek associeer ik mijn unief met stress, alsook de Spaanse taal en metro's. Fijn. Niet dat er momenteel reden tot stressen is, ik maak al mijn taken naar behoren, maar ge kent mij he. Pieken en dalen. En een schoolvoorbeeld van Pavlovs theorie, that's for sure!

Oh by the way...

Bert en Ernie heten Epi y Blas in het Spaans. Dat Sesamstraat "Barrio Sésamo" wordt kan ik nog enigszins inkomen, maar Epi en Blas?? Are those actual names???

Lang weekend is hier begonnen,want morgen is het Hurray for Spainday.We dachten van een citytripje naar Alicante of Madrid te doen maar we waren blijkbaar niet de enigen met dat idee want allllllles is volgeboekt! Dus gaan we maar enkele dagtripjes doen!

Waarschuwing: onderstaande entry is veeeel te lang

Clichématig als we zijn kon een oerspaans stierengevecht niet ontbreken in het lijstje van Dingen Die We Gedaan Hebben In Valencia. En gierig (we prefereren de term "prijsbewust") als we zijn doen we dit uitstapje naar de stierenslachterij op een feestdag, zodanig dat het gratis is. Of dat dachten we toch, want vlak voor onze neus sloten de loketten. Alle plaatsen bezet. Sluw als we zijn kochten we dan voor 5€ tickets van een sleezy peet die er "op overschot" had, na die eerst grondig onderzocht te hebben natuurlijk, ge zou zo met oud krantenpapier opgescheept zitten.
Zo'n stierengevecht gaat, for the bullfightvirgins amongst us,als volgt. Eerst doen ze een paradeke en dan komt de eerste stier de ring ingestormd, één brok spieren en energie. De torreadores zwierezwaaien met hun doekjes om het beest in de war te brengen (torrear=pesten) waarna de bandilleros gezwind kleine speertjes in fleurige kleurtjes in de flank van de stier steken. Dan komt de hoofdrolspeler op: de matador (matar=doden). Zijn taak is uiteraard van het beest naar de eeuwige jachtvelden te sturen, maar alleen als hij eerst een show van jewelste heeft opgehangen om het publiek te behagen (oude Spaanse mannetjes en vrouwtjes, en jawel, ze roepen allemaal OLE!!! Ik dacht dat dat iets uit Jommekesstrips was). Dus hangt dat mannetje in zijn ongelooflijk gay strak pakje met glitters en roze kousen de arrogante zak uit tegen de stier, die uiteraard niet weet wat hem overkomt. Op dat moment begint een orkestje vreselijk misplaatste Cucaracha-achtige muziek ten beste te geven, en als de laatste trompet uiteindelijk zwijgt is het tijd voor le moment suprême: de doodsteek. Met een beetje geluk geeft meneer stier bij de eerste steek de geest, maar we hebben ook gevallen gezien waarbij het meer dan 5 pogingen kostte. Ja op zo één avond worden er maar liefst 6 stieren opgeofferd, goed voor 2 uur, terwijl 3 uur me echt wel voldoende lijkt, maar goed.
Als het publiek het een goede partij vond begint iedereen duchtig met zakdoekjes te zwaaien, een beetje zoals de duim omhoog of omlaag bij de gladiatorengevechten, en als genoeg mensen hun goedkeuring geven krijgt de matador het oor van de gedode stier als trofee mee. Mensen gooien kleren in de ring, de matador van dienst doet een ererondje, en het slachtoffer wordt de ring uitgesleept met een paardenspan.
Voordat de GAIAfans onder jullie mij voor eeuwig en altijd op jullie Zwarte Lijst zetten: ik vond het ook wreed, maar dergelijke oeroude traditie kan je gewoonweg niet negeren als je elke dag voorbij de arena loopt. Je weet uiteindelijk wel wat je kan verwachten, het zou straf zijn moest de stier op een goeie dag winnen (hoewel sommige glitterventjes wel een hoorn of twee in hun bil hebben gekregen, wel grappig als ze de stier eerst zeer stoer uitdagen en dan weg moeten trippelen omdat het praktisch blinde beest hun achterna gaat). Achteraf kan je dan ook live zien hoe de gedode stieren gevild worden, klaar voor consumptie door de minder gegoeden–zoals een oud mannetje in het publiek ons vertelde.
Tot zover het laatste puntje van mijn midnight snack.

Ik wou dat mijn blogentries in wordformaat waren, dan leek het tenminste zoveel niet maar ik kan nu eenmaal geen gebeurtenis in 3 lijnen neerpennen; alle gevoelens, alle uitspraken, alle gedachten zullen op het net gepubliceerd worden!
Die ochtend zijn we naar de Mercado Central geweest met ons drieën (Kate, Eddie en ik) alwaar we verse vis gekocht hebben (de darmen en schubben vlogen in het rond), kruiden, groensels en langoustines. Het heeft iets aparts, zo tussen de Spanjaarden lopen op zo’n authentieke markt met achter elk gammel kraampje prachtige mozaieken… Een ijsje op de Plaza de la Reina mocht dan niet ontbreken, het wordt langzamerhand een gewoonte!

’s Avonds, na het stierengevecht waren we uitgenodigd op het appartement van een ander Brits meisje, waar we enkele Amerikanen en een Fransman ontmoet hebben. Zo’n predrink is voor de niet-clubbers zoals ik een echte zegen, drinkspelletjes spelen in de living, desnoods op tafel staan dansen, dan even uitblazen op het overigens fantastische balkon dat ze daar hadden (het appartement was verdomme bijkans een heel verdiep, zoveel plaats dat die hadden! Jaloers!), en om 2u kan ik nog steeds gewoon naar huis gaan en heb ik toch niet alle fun gemist! De rest is dan naar een club, Guru, afgezakt, op 20min met de taxi en hebben blijkbaar een geweldige nacht gehad want pas 7.30 hoorden we Kates sleutel in de deur. Ze heeft zichzelf bonen gebakken, het vuur laten opstaan en is in bed gekropen om er om 18u uit te komen,terwijl ze nota bene dacht dat het ongeveer 13u was :D
Aangezien Kates teentje nog steeds etter en meer van dat fraais produceert hebben Jelle en zij omstreekt middernacht, toen het drinkspelletje zijn vruchten had afgeworpen, van schoenen gewisseld, een wel heel apart zicht moet ik zeggen, Jelle op hakjes en Kate met haar uitgaanstopje op groene sloefen! Blijkbaar vroeg Anna Jelle ’s ochtends of hij een meisje meegenomen had naar huis, ze had hakken gehoord! (haha!!)
Oh en drinkspelletjes zijn fun!! How come we never do that??

Niet alles is echter rozegeur en maneschijn tegenwoordig, sinds woensdag heb ik hier een ongelooflijke dip wat vooral te maken heeft met het ongelooflijk gebrekkige administratief orgaan in Spanje en België, waardoor we met een heleboel stress te kampen hadden ivm lesroosters en we nu nog 1 vak overhadden van degene die we oorspronkelijk gekozen hadden. Het is gewoon te absurd om uit te leggen met wat voor een incompetentie en onwetendheid we hier te maken gehad hebben, maar nu is dat hopelijk wel uitgeklaard, als België nu niet meer moeilijk doet tenminste. Plus thesisstress en het sluipend vergif dat Heimwee heet, geen ideale combinatie. ‘k Heb zowaar 3 dagen amper gegeten, en als Claire niet eet is er iets grondig mis. Maar ik mag niet opgeven! Be like the squirrel!!


Anyway, woensdag was, voor de blikseminslag, nog een aangename dag. Jelle en ik waren op onze zoektocht naar een jongerenkaart per abuis in een gehucht dat Torrent heet beland. Eens we onze blunder ingezien hebben hebben we ons dan maar op een klein dorpspleintje geplaceerd op een terras waar een paar oma’s een peuter aan het doodknuffelen waren en een paar tapas besteld. Nadien zijn we Torrent-city gaan exploireren, we waren er nu toch!Moorse uitkijkposten, pittoreske pleintjes voor al even pittoreske kerkjes,prachtige mozieken op het plafond van een bar, niets was veilig voor deze twee avonturiers en –en dat vooral- hun camera!!! De weg naar het unief is lang, en nog geen onooglijk dorpje onderweg zal onontdekt blijven voor deze twee ontdekkingsreizigers!

, en nog iets! (de schoolweek is een absolute verschrikking geweest, maar in onze vrije tijd gebeurt er precies nog een hoop als ik dat zo bezie) Vorige week zondag is ons plan van de week ervoor al geslaagd, met name een voetbalmatch van in het stadion zelf te bezichtigen! (dit weze puntje “landverraad” in de midnightsnack) De Britten stonden plots voor onze deur; of we geen zin hadden om mee te gaan?? En om de één of andere duistere en onbekende reden hadden ze allemaal tickets gekocht voor plaatsen van de rivaliserende ploeg, Nastic uit Tarragonna. We belandden dus in een praktisch lege supportersbox, en dat niet alleen, politiebescherming kregen we! Met matrakken, legerboots enal, very frightening indeed. Ge zou peizen dat de Nasticfans die-hard hooligans waren maar niets van dat alles, ze zongen zelfs geen liedjes zoals de Valencianen! Dus zongen Eddie en ik maar mee met onze hometown, stilletjes weliswaar want al zijn ze maar met 50; als ze zich tegen u keren hebt ge’t ook wel gegeten. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, het draaide uit om 4-0 voor Valencia, wat belachelijk was, bij de laatste goal was de Nastickeeper zelfs in geen velden of wegen te bespeuren, maar leute dat we gehad hebben!! Goooo Valencia! (Nastickeeper was trouwens onze favoriet omwille van zijn naam; Bizarri) Wel overweldigend, kwas nog nooit naar een voetbalmatch geweest en twas verdikke een groot stadion!! We zaten weliswaar redelijk bovenaan (tickets van 18euro) maar ’t waren geen Harry Pottertoestanden, en we hadden eigenlijk een vree goe zicht! Na afloop speelden ze een soortement Valencialied waarop Eddie en ik hebben staan semi-tangoën, we mochten van de Men in Black toch het stadion niet uit vóór alle Valencia-supporters de pist uit waren.
Volgende keer gaan we voor Valencia, mét de nodige toeters en vlaggen want nu hadden we ons nauwelijks kunnen voorbereiden!

En dit verhaal stopt maar niet, dat komt ervan als ge maar ene keer per week uw blog aanvult, zijn jullie er nog?? (ik zit aan de derde bladzijde in Word) Vandaag (maandag) is het Dia de la communidad valenciana, wat betekent dat we vrijaf hebben en dat de Masters of Fireworks die de Valencianen zijn kunstjes uit hun hoed getoverd hebben. Vannacht om middernacht stonden we, samen met de volldige bevolking van Valencia te wachten aan Alameda, waar het zou plaatsvinden. En ik kan jullie verzekeren: vuurwerk in Valencia is geen vuurwerk in België, zelfs nie op het vuurwerkfestival!! Het was ONGELOOFLIJK, hier wél Harry Pottertoestanden want dit was gewoon magie, of wat zeg je anders van een vuurpijl die als een gouden kwal op en neer zweeft en weer op, of vuurpijlen die exploderen in lichtjes die aan een rode lampion naar beneden zweven?? Dat belooft voor de Fallas in februari…
Nadien zijn we op El Patio gaan zitten, een terrasje om de hoek, tot we daar buitengejaagd werden om 1.30, waarna we ons dak nog eens een bezoekje gebracht hebben. De meest rare conversaties gevoerd, vooral hilarisch was het feit dat Kate pas doorhad dat het reeds 18u was toen Felic haar kwam vragen of ze ook mee wou avondeten. (Felic (spreek uit “Felies”, van Felicitas) is onze Duitse flatmate en de reden waarom ik er nog niet over geschreven heb ik dat ik ze niet echt kan hebben.)

Het moeilijkste blijft nog steeds een blogentry deftig af te sluiten. “Het was een leuke week”? “Kus uit Valencia”?
Ik hou het bij “Mail mij!” Of is dat zielig?

A midnight snack

Binnenkort op deze site: het enige echt verslag van een week in hell, weliswaar niet te uitgebreid want we willen deze ervaring gaarne snel vergeten.
Bovendien te verwachten: volgende delen in onze onmisbare serie:
-Claire verraadt nieuw thuisland
-Claire en Jelle ontdekken de rurale dorpjes die de rit thuis-unief rijk is
-Claire kan zich met moeite inhouden van incompetente administratieve medewerkers aan verscheide universiteiten door te telefoon te sleuren en aan een scheldtirade te onderwerpen (we noemen geen namen)
-Claire is getuige van slachting 6 onschuldige stieren

Waarom binnenkort?
Claire heeft een glaasje op. En het is 2 uur 's nachts. We zouden geen idiote dingen willen schrijven. Oh nee. Zo zijn wij niet.

La vida loca en Valencia

Ummm…where were we?

Ok, laten we beginnen met hetgeen ik mij het best kan herinneren (hoewel sommige passages ietwat wazig zijn): het tweede Erasmusfeestje gisteren! (er zijn er waarschijnlijk al meer dan 2 geweest, maar goed, MIJN tweede Erasmusfeestje dus!) We waren uitgenodigd op het appartement van enkele van Kates vrienden uit Engeland, die toen al –om het met een understatement van formaat te zeggen- ietsje te diep in het glas gekeken hadden. Stel je het clichébeeld voor van een ladderzat Brits meisje en there you have it, een heel appartement vol. Om van de gasten nog maar te zwijgen. Bon.
Enkele lallende (en spekelende, iew!) Britten, een wodka-cola en een abominabele impressie van een Shakiraclip door Jenny en Alison later konden we vertrekken naar de hip and happening club waar het te doen was zo’n 20 minuutjes verderop. Heel vreemd, ge komt daar om 1u toe en daar is nog geen kat, hoe wordt ik verondersteld dat vol te houden?? Het is al bij al een hele fijne avond (nacht) geworden, met veel mensen gepraat en gedanst, niets gedronken omdat het bier hier zo mogelijk nog vorter is dan in België, ze geen Kriek hebben en iets anders €7 kost!
Tijdens het avondmaal voordien (“bangers and mash”, ofte puree mee sausissen, mijn vocabularium breidt elke dag weer uit!) kregen we weer enkele sappige verhalen te horen van Kate, die is echt hilarisch, tongue-in-cheek humor ten top! Ook hadden we enkele melige openingszinnen opgezocht en vertaald naar het Spaans, waarvan we sommige ter plaatse dan ook uitgetest hebben op nietsvermoedende Polen en Turken, ik bespaar jullie de details!


Even kijken, what else. Oh ja, woensdagavond was het hier Champion’s League voor de deur, Valencia CF tegen AS Roma, voooolk! Maar wat een sfeer! We zijn ons op de grond bij een groot scherm gaan zetten op een geïmproviseerd terrasje aan een kebabzaak en hebben van daar de match gevolgd. Wel een beetje surreëel, ge ziet alles op TV maar ge hoort het gejuich en boegeroep van de supporters achter u in het stadion(zie foto).
Jelle is de laatste 10 minuten binnengeraakt in het stadion zelf dus missie van volgende keer: de match live volgen!! (wie moet ik daarvoor omkopen slash verleiden, hm?)
Om de overwinning van Valencia (hoezee!) te vieren zijn we dan op een gezellig pleintje Belgisch bier gaan degusteren, ik heb zowaar een Grimbergen gedronken! Ik zou beter wachten met het beginnen drinken van Belgisch bier tot ik terug op Belgische bodem verblijf (22dec tot 7jan ben ik trouwens thuis in Zwijnaarde hé) want hier kost u dat stukken van mensen. Eddie heeft intussen een bescheiden verzameling bierflesjes op zijn kamer staan, hij kijkt er al naar uit de Trollenkelder eens met een bezoekje te vereren :o)

Ik vind hier op straat telkens leuke dingen voor op mijn kamer, het lijkt wel of het alle dagen groot vuil is: eerst een stoel, dan een kastdeur met spiegels en vandaag een houten hoofdstuk voor mijn bed met heerlijk barokke bloemetjes! De gevonden objecten ondergaan één voor één een verfbeurt op het dak (ik krijg mijn handen intussen niet meer proper) en dan een ereplaatsje in mijn kamer. Ge moet toch iets doen als ge uw muren niet moogt verven!!

Ivm unief is het deze week gigantisch druk geweest, ik overdrijf niet dat ik van maandag tot woensdag elke dag op het unief zat van 8.30 tot 21u ’s avonds wegens grote springuren maar net niet groot genoeg om naar huis terug te keren, als ge bedenkt dat een enkele reis unief-kot me 40 minuten kost. Gelukkig hebben Jelle en ik nu wat aan ons lesrooster gesjoemeld en komt het hopelijk wel in orde. We hebben natuurlijk een hoop administratieve rompslomp in orde te brengen en ook dat brengt wat stress met zich mee maar de mensen op zich zijn hier zeer vriendelijk voor ons, de onwetende Erasmusstudentjes! De proffen leggen alles met plezier nog eens apart aan ons uit, desnoods met wat Spanglish ertussen , de studenten spreken ons spontaan aan en leggen uit wat we precies verondersteld worden te doen, enfin, zeer gemoedelijk vind ik. Als ik thuis iets aan een prof moet vragen na de les duurt het 10 minuten voor ik mijn moed bijeengeraapt heb, hier stappen we er gewoon op af in ons gebrekkig Spaans en krijgen we fantastische reacties! Wel al veel taakjes, wat ik niet gewend ben. Leuke taken echter: voor acteursregie hebben we een personage moeten uitvinden, uitdiepen en van een achtergrond en geschiedenis voorzien, iemand anders moet ons personage nu naar voor brengen en wij moeten die dan regisseren :o) Probeer dat maar eens in een taal die je niet volledig beheerst! Voor comunicacion audiovisual hebben we al met echte studiocamera’s mogen prutsen, compleet en al met zo ne Samson op de microfoon en ne monitor, we gaan daar filmjes mee maken en spotjes enzo…Me gusta mucho, buiten het feit dat ge hier echt niet op uw luie kont kunt zitten tot 20 december en dan beginnen blokken, zoals ik in Gent weleens placht te doen.
Voor een ander vak leren we Flash (spreek uit op z’n Spaans: “Flaas”) en voor nog een ander (Creatividad) hebben we net een origineel curriculum in mekaar moeten steken (t mijn is in de vorm van een partituur). Het lijkt soms een warp in time naar de kleuterklas met al dat geknutsel (thuis weliswaar, in de les is’t theorie) but boy do I love it! Wel grappig overigens als een prof het heeft over “Milboernee” of over “Spieterman” ipv Melbourne en Spiderman.

Some other newsflashes: - Jelle en ik zijn net terug van het dak voor zijn geheim project waar jullie wel nog zullen over horen, en vanavond maakt Kate paella.
- The Village is een fantastische film, Kate vond hem the worst movie she’d seen in years, there’s no accounting for tastes is there;
- Kate en Eddie zitten allebei in een voetbalteam, zijn al gekwetst (respectievelijk teennagel en lies) en hebben moeite met stappen. Ik ga mij een kaart aanschaffen voor het zwembad, veel veiliger.
- Cédric heeft een mooie nieuwe pull en Alexis nieuwe schoenen. Hoe ik dat weet? Skype baby, mét webcam! www.skype.com!
- Kate en Eddie zitten allebei in een voetbalteam, zijn al gekwetst (respectievelijk teennagel en lies) en hebben moeite met stappen. Ik ga mij een kaart aanschaffen voor het zwembad, veel veiliger.
- Gaan shoppen om 20u is grappig! Hoe doods de straten er bijliggen tot 17u, hoe lawaaierig en levendig gaat het eraan toe na dat tijdstip.
- Ik krijg een indigestie van te eten om 22u ’s avonds.
- Bedankt voor de foto's van Miekes trouw, Brackeweekendje en koten allerhande, I want more!

That’s all for now!

Geen Standaard online meer voor mij!

Ziet da nekeer, ons gloednieuw douchegordijn! Ge zijt nen communicatiewetenschapper of ge zijt het niet hé! En behalve dat ze omgekeerd én in spiegelschrift hangen zijn de artikels zeer verrijkend!

Gisteren in de videotheek: 3 films voor €3! Kan Claire dat aan haar neus laten voorbijgaan? Neehee! Charlie & the Chocolate Factory, Motorcycle Diaries en The Village it was! Enkel de eerste nog maar gezien echter, we kunnen de instellingen bij de andere twee niet direct vinden en The Village gedubd in 't Spaans lijkt me weliswaar een geestige ervaring, maar niet één die ik de komende weken wil meemaken.


Dit gezegd zijnde, Eddie is vanaf nu door Jelle herdoopt tot Oddie. En inderdaad, als Jelle wegens het niet capabel zijn van niet-Belgen tot het deftig uitspreken van zijn naam nu als "Yellow" door het leven gaat, dan is "Oddie" genoemd worden maar een gepaste straf. We hebben er even aan gedacht ook als "Kote" en "Clore" door het leven te gaan, maar we beslisten dat onze gewone namen nog niet zo slecht waren,
(We zeveren hier echt wat af zenne) waarna we ons met onze sangria én in pyjama in de zetel nestelden voor een avondje Charlie & The Chocolate Factory!

Van chocolade gesproken, Pol is hier gisterenmiddag toegekomen en het doosje pralines dat als verstekeling in zijn koffer zat geniet hier veel bijval! Ik ga niet zeggen dat de chocolade hier niet te vreten is (dat zou heiligschennis zijn)maar de chocolade is hier niet te vreten.
En wil iemand mij volgende keer aub een flesje Kriek meebrengen?

Inhaalmanoeuvre

We zijn zondag –buiten mijn verwachtingen om- dan toch nog op de rommelmarkt geraakt, die veel minder spectaculair was dan vorige week dus ziet allemaal dat ge de goeie week komt! Buiten mijn verwachtigen om, jawel, we zijn pas om 11.30 uit ons bed gerold (en het zou nog later geweest zijn als de buren niet besloten hadden hun muur te lijf te gaan met een sloophamer! Op een zondagochtend! Geen respect voor tradities die Spanjaarden)
Dat late opstaan had –naast het feit dat ik gewoon one lazy ass ben- een goede reden: ons eerste Erasmusfeestje de avond voordien! Hoewel ik geen zin had om te gaan (maar zou ik mezelf nog zijn als ik wél zin had om uit te gaan?) was het heel gezellig, misschien dat die wodka-cola er wel voor iets tussenzat (ééntje maar mama, ik zweer het, ge wordt hier langs alle kanten getrakteerd dus twas gratis ook!) We gaan met de taxi naar onze feestjes want een fiets hebben we nog niet, de metro rijdt maar tot 22u en te voet is het een beetje ver. Ik associeer taxi’s nog steeds met rijke zakenmannen en kan het dus maar niet gewend worden, maar makkelijk is het wel! Er speelde een bandje dus dat was ook ok, zeker als er saxofonisten bijzijn natuurlijk. En ge kunt nu allemaal zeggen wat ge wilt maar volgens mij trek ik het aan, want binnen de kortste keren was ik omsingeld door de Erasmusgayscene, wat mij op zich niet deert maar toen ze een discussie aangingen over wie de knapste gitarist was ben ik toch een beetje de andere kant uitgedanst. :o)

Zondag was absoluut fantastisch. Eddie zat toen in Barcelona, Anthony lag aan het strand maar dat leek me net iets te kip-aant-spit-achtig met 36° (hoewel ik een frisse duik niet zou afslaan, de fontein lonkte).
Ik lag lekker te lezen in de Turia als Jelle mij vanuit het internetcafé compleet euforisch en over zijn woorden struikelend opbelt: “Block is 3e geworden bij de One Minute Awards!!!” (of wat was het). Ge zou voor minder euforisch zijn als Guy Mortier, Fien Troch en compagnie uw filmje als derde beste uitkiezen! 5 minuten later staat hij daar te springen en te doen in de Turia, ‘k werd er helemaal happy van, en we zijn –na een vreugdedansje of 56 in de Turia- zijn overwinning gaan vieren met een cola en een ijsje op een terrasje (how cool is that, huh??).
Sindsdien wordt hij aangesproken met “The award-winning director” en de lat voor het volgend filmpje ligt nu natuurlijk hoog, voor minder dan Cannes gaat we niet hé ;o)

Op dat terrasje kwam plots wel érg veel volk aanstromen, wat bleek, die avond was er een grote match in Mestalla (het voetbalstadion voor onze deur). We zijn dan de sfeer gaan opsnuiven rond het stadion ,we konden zowaar tussen de hekken door een glimp opvangen van de bal en enkele spelers!
Plots bedachten we dat het wel geestig zou zijn als we de match vanop het dak van het appartement zouden kunnen volgen, waarop we de lift naar het 14de verdiep namen en…jawel! Op het dak. Van ons beider appartementen. Bevindt zich een gigaaaantisch dakterras!! Met prachtig uitzicht over de stad en een deel van het grasveld in het stadion.

De zon ging juist onder, de supporters beneden juichten dat het geen naam had (het leek net alsof ze speciaal voor Jelle juichten, zaaalig) en wij huppelden als dartele lammetjes rond op ons kersvers zonnebaad-, studeer- en chillplekje! We hebben er dan maar niets beters op gevonden dan samen met Anthony, Jelles kotgenote Anna en diens vriendin op het dak een omelet ( formaat van een uit te kluiten gewassen waskuip) te zitten opsmikkelen.
De match was intussen voorbij en op 3 verschillende plaatsen begonnen de Valencianen met hun geliefkoosde bezigheid (naast dubbelparkeren en lallend over straat lopen natuurlijk): vuurwerk afsteken! Gezien onze verheven positie (bij Jelle nogal letterlijk te nemen, hij liep echt op wolkjes) hadden we op al dat moois een prachtig zicht, het was (om het is Ana’s woorden te zeggen) “sooooooooooooo a-maaazinggg!”

De volgende avond hebben we Eddie (die net terugkwam uit Barcelona) geblinddoekt, ferm rond zijn as gedraaid, en in zijn eentje in de lift naar het dak gezet, alwaar hij de blinddoek mocht afnemen, ’t was echt hilarisch want hij was als de dood dat we hem op de rand zouden zetten ofzo.

Manman, we hebben hier al zalige dingen meegemaakt, en dan heb ik nog niet over gisteren en eergisteren verteld! Laten we het erbij houden dat we een heeeeeeeel lange wandeling (van 13 uur) door de Turia en het oude stadsgedeelte gemaakt hebben, supercoole winkeltjes ontdekt hebben, een uur in een boom zitten babbelen hebben, ons verdacht gemaakt hebben bij de politie en ’s nachts in het gras naast een met drijfkaarsen verlichte vijver gelegen hebben (onder de palmbomen, jawel), luisterend naar de Laurent Garnierachtige muziek die er speelde (er was in de Turia een verjaardagsfeestje aan de gang),…
Beautiful.

Gene paniek, ik ben niet verdwaald in de jungle die Valencia is, hoewel ik mij wel al een paar keer van gebouw vergist heb (ge staat dan zo belachelijk voor die deur uw sleutel in het sleutelgat te proberen krijgen). Ons internet heeft het de nacht van zaterdag op zondag laten afweten dus is het weer wat lastiger contact te maken met het thuisfront.

Vandaag heb ik normaalgezien mijn eerste dag les (échte les, geen les Spaans)maar op internet was er tot gisterenavond niets te vinden op internet van lesroosters ofzo. We zijn hier dus om 9u toegestuikt in een verlaten universiteitsgebouw en zitten dus nu in de mediatheek de lesroosters (waarschijnlijk er vannacht opgezet) uit te printen. Het wordt echt puzzelwerk een lesrooster samen te stellen met interessante vakken die elkaar niet overlappen, met genoeg studiepunten en die geaccepteerd worden door de UGent, maar goed,we zullen dat varkentje wel wassen.

More news to come, kmoet nog zoveel vertellen, maar dat komt wel eens ons internet gefixt is. (ik betaal alleszins niet voor deze maand hoor!)

Alweer drie dagen geleden dat ik een teken van leven gaf (op mijn blog dan toch, want ‘k heb de laatste dagen al wat afgeSkyped!). We zullen er maar van uitgaan dat geen nieuws goed nieuws is, wat in mijn geval niet altijd klopt want die therapeutisch schrijventheorie is op mij niet van toepassing, maar anyway… (the wind blows, ja Cé :D)

Gisteren hebben Anthony en ik, na een aangename dag aan het strand, onze (of mijn) allereerste echte tapasbar aangedaan!
Tof concept, voor wie het niet kent: je neemt zoveel of zo weinig tapas als je wil uit te toonbank, smikkelt ze op, likt je duimen en vingers af, en betaalt dan aan de hand van hoeveel tandenstokertjes (die in de tapas geprikt zitten) je op je bord liggen hebt. Het verbaast me dat de uitbaters hier zoveel vertrouwen hebben in de mensen, voor hetzelfde geld (of net voor een paar euro’s minder!) glijden enkele prikkertjes per ongeluk de grond op. Na dit verrukkelijke maal (gehaktballetjes! Tortilla! Zalm! Kazen! Loempiaatjes!) hebben we Valencia by night bezichtigd en op de Plaza de la Virgen een rasechte flatlander gezien (dit zal vooral Alexis interesseren) met een fluogroen kader. Ook aanwezig op dat plein: toeristen (ik vermoed Duitsers) die volledig aan het cliché beantwoorden: malkwitte stokkebeentjes gestoken in hoog opgestrokken witte sportkousen in zwarte sandalen, een al even hoog opgetrokken korte broek, een petje een t-shirt met "I *hartje* Valencia op (très cool) en de eeuwige camera (mét touwtje rond de nek)in de aanslag, pens vooruit en kiekjes maken!!!Oh, ik heb mij echt een kriek gelachen!
(Kriek! Dat hebben ze hier tot mijn grote spijt niet!Maar ik leer het Spaanse bier drinken, dat tien keer minder straf is als ik in België)

Woensdag hebben Eddie en ik Anthony een beetje wegwijs gemaakt in het oude stadsgedeelte (want de eerste dag was die compleet verdwaald) en hebben we geproefd van een heerlijk ananas-mango-ijsje. Eddies ijsje echter was een beetje weerbarstig en smeet zichzelf zich met een zwierige zwaai de kasseien op. Eddie stond er maar een beetje bij te blozen en bestelde vervolgens een vers ijsje.
Die avond heeft Anthony ons getrakteerd op zijn specialiteit: een niet te versmaden spaghetti bolognaise met extra veel groentjes! We zijn erin geslaagd de muren enigszins proper te krijgen (blijkbaar weet je dat de spaghetti al dente is als hij aan de muur blijft plakken? Mama?)

De dag erna zijn we ’s avonds naar een gratis jazzconcert in het IVAM (Institut Valencia d’Art Modern (dit is Valenciaans, geen Spaans) geweest, echt de moeite, helaas vonden enkele Erasmussers het nadien nodig om ons mee te slepen naar de uitgaansbuurt ,daar had ik eeeeecht geen zin in en dus is mijn humeur beneden nul gezakt, voor de tweede keer hier (eerste keer tijdens mijn kotzoektocht).
Hoe mooi een andere stad ook is, toch blijf je je eigen heimat missen denk ik. Het zicht dat je hier hebt op ontelbare historische en prachtig verlichte gebouwen is prachtig, toch wou ik dat ik met mijn eigen vrienden in de Geus van Gent kon gaan zitten, of op de Graslei. Het gras is altijd groener aan de andere kant zeker?

’s Avonds (vooral in het weekend) heb ik wel een beetje last van de plaatselijke hangjongeren, vlak onder ons gebouw is er immers een exotische cocktailbar (‘k ben er nog niet binnengeweest, ’t is meer een club) en dan beginnen die mannen ten tweeën ’s nachts de al even plaatselijke hits ten berde te brengen. Ik kan jullie verzekeren, het zijn géén Wiener Sängerknaben! Lang leve de oorstopjes!

Gotta run, Anthony en ik gaan shoppen! (of dat gaan we toch proberen want we weten totaal niet waar we naartoe moeten) Hopelijk sluiten die grote winkels niet van 2 tot 5, dat is dus echt om iets van te krijgen hé als je net als ik nog in het Belgisch ritme zit! Net als je wil gaan winkelen is alles toe, als ik honger krijg en dus naar huis ga om te koken gaat alles weer open, en als ik gedaan heb met eten en op café wil begint iedereen zijn potten en pannen klaar te zetten voor het avondmaal! En dan eindelijk, om 2u, gaan de bars open. Een mens zou voor minder wallen onder zijn ogen krijgen.

Ik merk het zelf, lieve lezertjes, ik vergeet wat ik elke dag gedaan heb als ik het niet opschrijf. Omdat ik daarvoor mijn leren boekje gebruik is het soms nogal lastig het nog eens uit te typen ook, maar om jullie niet in het ongewisse te laten snel even dit bericht vanuit de universiteitsmediatheek.
Het enige waar ik zo direct op kan komen is dat ik gisteren voor het eerst naar een authentieke Spaanse cinema geweest ben! (voelde een beetje als thuiskomen, zoo lang geleden! Tot de film begon en ik er niets van verstond natuurlijk...) Hoewel, ik moet mezelf al onmiddellijk tegenspreken, kheb er weldegelijk iets van verstaan, de plot zelfs (het was een thriller, ik weet het, ik mocht niet kiezen) en de dialogen in grote lijnen, dit alles op een -op ons na- lege zaal. (We= Eddie, Anthony, Helena (Noors meisje) en ik.
En dit wordt een wekelijks uitje want wat blijkt: binnen een wandelafstand van amper 7 minuten zijn er hier 2 kleine cinemaatjes! (Cine Aragon en Cine Babel). Niet zo gezellig als Sfinx maar toch, zeer Spaans! Eddie en ik hebben direct de man achter de kassa belaagd (ze moeten ons ooit leren kennen he), we wouden enkele van de oude filmposters die overal aan de muur hangen bemachtigen! Helaas, de arme man was slechts een pion in de grote boze filmindustrie, en kon niets anders voor ons doen dan ons recente filmposters mee te geven. Nu hebben we onze living dus behangen met posters van Zorro en nog een paar Spaanse films waar ik nog nooit van gehoord heb maar het werd hoog tijd!

Verder hebben we maandag een echte cookout gehad, met tortilla's die Eddie gemaakt had, tomate farcie (door mij), tiramisu (Nicole), een salade (Natalie, die ondertussen in Parijs zit), Hannes overheerlijke chocoladecakejes (ik) en sangria (Jelle). Hanne, wat je zei over vermagerd zijn, inderdaad, de stress van de eerste week heeft zijn tol (hoewel, tol...?) geéist, maar de kilo's vliegen er alweer aan hoor met al dat lekker zelfbereid eten!

Verder hebben Jelle en Eddie mij geprobeerd te leren hoe ik sarcastisch moet zijn (the lowest form of humor) maar ik kan er niets aan doen, ik vind het nog steeds niet grappig! ("he Jelle mag ik een slokje van uw water?" "Nee." Haha?? :P)
en hebben we heel wat afgelachen met gewone humor (Weet iemand hoe Bert en Ernie heten in het Spaans? Nee?)

Hoe is het met mijn schatjes geweest in Rome?? I want to hear all the dirt!
Tom, nog veel succes met je laatste examen, Kevin, nee ik ben niet dood, gij? Niet teveel Italianen achter u gehad? :o) Hanne, ik ga de foto doorsturen van zodra ik internet heb, Pol, ik stuur je nog een mail met wat ik graag hier zou krijgen, GMK'ers: stuur mij die groepsfoto eens door van zodra hij te bezichtigen is, ik mis de repetities en cafébezoekjes achteraf, Marie, laat eens iets van u horen, en aan al de rest: ook zovele!
Dit waren in een notendop de belangrijkste gebeurtenissen in mijn ongetwijfeld gigantisch boeiende leventje hier.

Lap, dat kort bericht waarover ik het in t begin had is een beetje langer geworden dan verwacht. Ik ga weer mijn metro missen he, ik voel het!!

Domingo. In Spanje synoniem voor Alles Is Gesloten, wat erin resulteerde dat we tot 18u op cornflakes (Special K met chocolade, een echte aanrader ;o)) geleefd hebben, waarna we achter een palmboom een illuster winkeltje ontdekten met al even illustere Taiwanezen achter de toonbank en ik spaghetti carbonara klaargemaakt heb voor een heel legioen (ik moet nog ontdekken hoeveel spaghetti je nodig hebt voor 3 man slash vrouw).

Ok, dat was een lange zin :o)

Cédric, ik weet niet of je dit leest, maar je moet hier absoluut een zondagochtend moet meemaken!! No panic, ik ga je niet meesleuren naar de kerk, wel naar de fantastische “rommel”markt die hier vlak voor onze deur plaatsvindt! Na drie uur rondkijken zijn we thuisgekomen met oude Spaanse filmposters voor aan onze muren, een praaaaachtig oud fotoalbum voor mij, een soortement antiek zakhorloge (zo ééntje dat je kan openklappen) voor Eddie, armbanden en waaiers voor Natalie en mij, Spaanse tinnen dozen voor onze rijst en pasta en nog zoooveel meer, ik heb me echt moeten inhouden! (we’re on a tight budget, with my banccard being lost and all…) Tafels vol prachtige doosjes, oude radio’s (van die echt heeele oude, met wijzertjes enal) voor amper 25euro (wat echt niet veel is), enfin, alles!!! Dus Cé, Hanne, Katarina, en alle andere geïnteresseerden: vergeet de rommelmarkt aan ’t Miljoenenkwartier, ’t is hier te doen hé!!


Gisterenavond is onze tweede uitgaanspoging uitgedraaid op een wreed gezellig avondje, beginnend in een café (met witte Martini om op gang te raken) en eindigend in één of andere club waar we waarschijnlijk alle hippe mensen weggejaagd hebben met onze idiote danspasjes (iedereen weet hoe ridicuul ik dans, right? Laat ons gewoon zeggen dat ik niet de enige ben :D), eigenlijk een wonder dat de buitenwippers ons niet aan de deur gezet hebben.

Ik miste mijn fris groen tuintje een beetje (ontbijten op het balkon met zicht op een gebouw met 14 verdiepingen is toch net iets anders) maar sinds we de Turia als substituut ontdekt hebben is ontbijten nooit zo leuk geweest! Daar hebben we dus de hele namiddag doorgebracht, ik met mijn neus in De duivel en het meisje, Natalie in The Hitchhiker’s guide to the galaxy (ik heb de eerste 40 blz gelezen en nu moet ik absoluut een Engelse boekenwinkel vinden!!) en Eddie in een handleiding voor Photoshop (ge studeert landscape architecture of ge studeert het niet hé). Vlakbij een fonteintje onder de schaduw van palmbomen, met het geluid van krekels op de achtergrond…heerlijk.
Over krekels gesproken, je kan het getsjirp absoluut niet vergelijken met het Belgische; het klinkt hier echt alsof iemand lantaarnpalen met een slijpschijf te lijf gaat! Niet bepaald lichte kamermuziek, maar met een iPod kom je al een heel eind.

Dinsdag komt mijn allereerste bezoeker al, Anthony komt zijn Spaans een weekje oefenen!
Hoe was de koorfoto trouwens? Ben ik er al bijgephotoshopt? :o) En goed ge-Almaat?

Ik begin te denken dat ik misschien een beetje te veel schrijf, zo elke dag, update please!!! Dit is waarschijnlijk totaal niet interessant voor jullie :o) En bedankt voor de vele mailtjes uit Lund, Milaan, Gent en omstreken, ik geniet er echt van!

Meet Eddie!!!
Vandaag op het strand hebben we een boel leuke foto's gemaakt maar die staan nog niet op mijn computer, vandaar... We hebben fietsen gehuurd (2.5 euro voor 24u!) en zijn daarmee de stad doorgecrosst, door de Turia (ik weet niet of ik daar al over verteld heb maar dat is dus de bedding van de rivier Turia die vroeger door de stad liep, en die ze na de overstromingen van 1957 omgetoverd hebben tot een prachtige, 10 km lange tuin) , naar het strand, en het water is gewoonweg zaaaaalig... zeker 25 graden ofzo, kheb er een uur liggen in dobberen, om nadien volledig verrimpeld in de zon te gaan liggen en samen met Jelle naar muziek te luisteren (die heeft trouwens een heel goeie smaak)...we zijn momenteel op zoek naar een frisbee om het nog leuker te maken :)

Vanochtend in de keuken: twee dode cucarachas!!! Enfin, dood, ze spartelden nog een beetje met hun pootjes, maar de antibugspray doet dus zijn werk, haha!!! Echt vort die beesten, 'k had zoiets nog nooit gezien! Elke keer ik in die kast moet zijn rammel ik eerst wat met de deur zodat ze zich alvast kunnen verstoppen, dan zie ik ze tenminste niet (ok, logica van een 4-jarige, but still).

Gisterenavond heeft mijn entourage voor de eerste maal van mijn kookkunsten kunnen genieten en 't was een waar succes al zeg ik het zelf! Kokosrijst met kip, ananas, champignons en curry, maar zonder kokos want niemand schijnt dat hier te kennen, ik heb die hele supermarkt (op 3 min wandelen van onze deur trouwens) 500 keer doorgesjeesd maar 'k vond enkel een soort babygroeimelk voor baby's, en daar gaan we niet mee beginnen, hoewel er wel enkele centimeters bijmogen...
Daarna hebben we geprobeerd om uit te gaan in de buurt maar volgens mij zijn we krak de verkeerde kant opgelopen. uiteindelijk zijn we dan met onze fles sangria in de living beland, en 't was heeeeel gezellig! (Y la palabra del dia = asco (walgelijk), wat uiteraard op de kakkerlakken slaat)

Oh, algemene oproep voor de filmliefhebbers onder jullie (en voor de anderen hetzelfde): Jelle heeft voor de one minute film and sound awards een kortfilmpje gemaakt (Block), echt goed gedaan, dus zou het tof zijn als iedereen daar op stemde!!! www.kingkong.be, dan op "breng je stem uit" klikken en dan op "Block" van Jelle Stroo!!!

Ok, na dit reclameblok even een vreemd fenomeen uit Valencia beschrijven: verkeersregels zijn hier zo goed als onbestaande (maar er zijn wel overal brede fietspaden) dus wat de mensen doen als ze niet direct een parkeerplaatsje vinden is gewoon op de hoek van de straat gaan staan, or even worse, dubbel geparkeerd. Uiteraard vinden de mensen die in de 1e rij staan dat niet zo gigantisch grappig want ze kunnen niet uit hun plaatje! Niet gepanikeerd echter, de overtreder zet gewoon zijn handrem niet op, en de gedupeerde 1e parkeerder duwt de andere auto een eindje verder :D Echt een grappig zicht.
Bovendien zijn we hier echt nogal religieus allemaal:

We hebben ook voor de eerste maal onze wasmachine gebruikt, eerst een half uur zitten staren naar de verschillende knopjes (hoeveel graden? welke stof? en dan nog een hoop pictogrammetjes waar we kop noch staart aan krijgen)dus we hebben het waarschijnlijk compleet verkeerd gedaan maar anyway, de machine is niet ontploft, onze kleren zijn roze, blauw noch geel en we kunnen er nog steeds in dus hurrayyyyy!

Morgen meer nieuws!!! Kunnen jullie nog volgen?
En als toemaatje: Jelle en ik met onze horchata voor de stierengevechtenarena (if that's even a word)

Gisteren heb ik opnieuw de dag afgesloten met een uurtje op het balkon...ditmaal echter op mijn eigenste balkonnetje, waar net 4 stoelen op passen en en fles wijn van 97cent (no kidding). De planten op ons balkon moeten dringend gereanimeerd worden, zodat we een soortement minituintje hebben (ok, minimini).
Eddie en ik (Eddie is de Australier) zoeken elke dag "La Palabra del Dia" (woord van de dag) en gisteren was dat "una cucaracha" (van het liedje) want wat blijkt...we zitten met cucarachas in onze keukenkast, exotic wildlife jawohl!!! Straks ga ik 1 of ander zwaar vergif halen, komt wel in orde.
Al mijn foto's hangen al aan de muur, mijn kamertje is echt al gezellig en onze living ook want ik heb mijn gerief daar wat uitgestald, gelukkiglijk hebben we zowat dezelfde smaak. Dus het bevalt me wel, op mijn raam na, dat bijna niets van geluid buitenhoudt, en met dat voetbalstadion voor mijn deur...

In de Spaanse les zit ik met een bende zotte Portugezen, echt een raar taaltje, maar ze zijn wel sympathiek.

Misschien vragen jullie je -na mijn avonturen in Parijs- af of ik al dikzijls de andere kant van het land ben terechtgekomen met de metro, helaas moet ik jullie teleurstellen, nog geen enkele keer heb ik me gemist! Jelle en ik zijn wel al eens de metro uitgesprongen ("aaah, we zijn een halte te ver!!!) terwijl we nog twee haltes verder moesten, maar als ge niet (zoals enkele dagen geleden) compleet moedeloos zijt is dat gewoon gigantisch grappig ipv een aanleiding tot een huilbui.

Andere bezigheden: horchata (typisch melkachtig drankje met noten) drinken, mij vergapen aan de prachtige gebouwen, door de straten huppelen op de tonen van de muziek van een straatorkestje, vroeg opstaan (wat ik persoonlijk iets minder vind...hmmm), mijn bankkaart verliezen (denk ik, ik ga nog eens goed zoeken maar anders moet ik die dringend blokkeren en dan uitzoeken hoe ik aan een nieuwe kan geraken..damn), bij de bakker binnenwippen en in mijn beste Spaans iets bestellen wat nog het meest lijkt op een verbrande loempia (ik dacht, ge moet toch de plaatselijke specialiteiten leren kennen, maar het bleek gewoon een verbrande loempia te zijn) (Tjah...)

Voor communicatiewetenschappers onder ons: elke dag vechten ze hier om mij toch maar als eerste een gratis krant in mijn pollen te stoppen, tot zover heb ik er drie gelezen: de ons welbekende Metro, 20 minutos, en Qué. Zeg het maar tegen Raeymaeckers he...

Oh, by the way: reageer gerust eens op mijn schrijfsels he!! Ik wil ook graag weten hoe het jullie daar vergaat in ons Belgenlandje. Er staat zo´n knop "comments" onder elke entry :o) en ik heb nog altijd mail he!

Na een zoektocht van 4 dagen from hell heb ik -jawel- eindelijk een appartement gevonden!!! (driewerf hoera)
Even "from hell" uitleggen: stel je een appartement voor met een keuken en living waar je amper een hand voor je ogen ziet, met een kamer van 5 vierkante meter met zicht op een blinde muur, en een keuken vol aangekoekte resten en muren volgeplakt met posters van naakte vrouwen ( ik hoor sommigen glunderen tot hier) en dan heb je een gemiddeld beeld van wat ik hier zoal gezien heb. Ik heb mijn droom van een typisch spaans huisje dus snel opgeborgen en trek morgen in een appartement in de studentenbuurt (you know, the getto)met een ruime living en een ok kamer, wasmachine, oven, etc.

Maar wat ECHT wijs is: ik heb een kotgenoot gevonden (hij lag helemaal jetlagged te slapen in MIJN bed in de jeugdherberg (sindsdien leg ik mijn valies op mijn bed)en was ook op zoek naar een appartement. Jaja, Claire woont samen met een rasechte Australier, compleet met accent en al, PLUS hij spreekt perfect Spaans omdat zijn ouders van Uruguay zijn ! (don't ask)
Er zijn nu nog twee kamers vrij maar we kunnen onze piso dus intussen volledig inrichten naar onze smaak. Wie zin heeft om een jaar in Spanje te komen wonen: Av. Aragón 38, deur 4, Valencia!! (PAL aan de metro, juich!)

Ik denk intussen in drie talen tegelijk, Engels, Nederlands en Spaans en dat laatste lukt al aardig. Het is zo tof om op elke hoek van de straat een Noor, Zweed, Amerikaan of Portugees tegen te komen en dan alles te vergelijken met Belgie :-)
In Australie hebben ze bijvoorbeeld plastieken bankbiljetten, zodat ze niet kapot zouden gaan in de wasmachine, haha!

Binnenkort post ik een paar foto's maar momenteel zit ik in de mediatheek van de universiteit, die nogal veraf is (40min met de metro vanop mijn kot, 'k zat thuis dichter!) maar heel sjiek en goed uitgerust.

Eergisterenavond was ook zalig,we zijn ijsjes gaan eten in een echt weirde ijsbar aan Plaza de la Virgen, ze hadden er Guinnessijs (ja, het bier), zalmijs, ajuinijs,... Ik heb het maar bij chocolade gehouden :D
Het zicht vanuit mijn kamer in de jeugdherberg is prachtig en dat Spaans geroezemoes in de straten, straatmuzikanten overal, de geur van verse paella, de hitte (34 graden!), enfin zoveel indrukken! En ok, Claire blijft Claire, er zijn ook momenten dat ik het totaal niet meer zie zitten maar dat zal zeker verbeteren nu ik een appartement heb.

Normaalgezien heb ik vanaf volgende week internet op mijn appartement dus dan kan ik een iets meer samenhangend tekstje schrijven, I promise!

In den beginne...

...was er een blanco blog. Echter! Daar komt bij deze verandering in!
Ik weet het, ik ben nog niet weg, maar binnen twee (2!) weken dus wel en ik moet oefenen!
I kid you not, we willen niet dat ik -in het voor vaders computerhulp onbereikbare Spanje- als een volslagen idioot met mijn muis naar het scherm begin te smijten... (it happens, it happens, hoewel iets moeizamer met touchpad...)

Ik ben bijvoorbeeld al een half uur bezig met uit te vissen hoe je hier foto's opzet, want zij die mij kennen weten dat ik een paparazzo eerste klas ben (hoewel je het aan de kwaliteit van de kiekjes niet altijd zou zeggen) en we zouden niet willen dat jullie thuisblijvers die pareltjes ontzegd worden, ahnee.
Bovendien hanteren die spanjolen quertytoetsborden, dus laat het sukkelen beginnen!!

PS: Foto uploaden schijnt te lukken: dit ben ik in Valencia, deel 1!